ชาติหน้าอีก?” อาจารย์ชิวยิ้มขื่นเล็กน้อย “ความรักที่นางมีต่อลูกนี้ ต่อให้ข้าคิดจะห้ามก็คงห้ามไม่ได้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ตามใจนางเถอะ”
“เพียงแต่..” น้ำเสียงอาจารย์ชิวเปลี่ยนไปกะทันหัน เขาเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยเฉียว
ดวงตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อยแต่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจ เขาเอ่ยกับนางว่า “ท่านปรมาจารย์ นางจะอยู่เคียงข้างลูกชายไปสิบปี ซึ่งไม่รู้ว่าจะต้องแลกกับอะไรบ้าง ข้าในฐานะที่เป็นบิดาก็หวังว่าจะช่วยแบกรับอะไรแทนนางได้บ้าง เรื่องตระกูลโจวเมื่อตอนนั้น…ข้าเป็นคนตัดสินใจเอง ข้าทำผิดต่อนาง ท่านว่า จะให้ข้าทนทุกข์แทนนางจะได้หรือไม่”
ไม่ว่าจะเป็นบุญกุศลที่ทำมาจะถูกทำลายไปหรือโชคลาภจะลดน้อยลงก็ให้เขาเป็นคนรับไว้เองได้หรือไม่
“เรื่องนี้เป็นเรื่องของนาง จะมาแบกรับแทนกันไปมาได้อย่างไรเล่า” เซี่ยเฉียวใจเย็นมาก นางแทบอยากจะเอามือปิดปากไอสักสองสามที แต่ก็กลัวว่าเซี่ยผิงกั่งจะพบความผิดปกติ นางจึงได้แต่ต้องอดทนเอาไว้ หลังจากกลั้นหายใจอยู่ครู่หนึ่งนางก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย แล้วจึงเอ่ยว่า “เจ้าสามารถทำความดีได้เพื่อชดเชยบุญกุศลที่ถูกทำลายไปได้”
เดิมทีอาจารย์ชิวก็เป็นคนดีมีเมตตาอยู่แล้ว
เขาพยักหน้าทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น “เช่นนั้นแล้ว ต่อไปทุกๆ สิบห้าวัน ข้ากับภรรยาจะนำธูปไปถวายที่วัดเต๋า…”
ตอนที่ 440 รู้จักพอใจในสิ่งที่มีและมีความสุขยั่งยืน
ปกติแล้วเขาต้องสอนหนังสือ จึงไม่มีเวลาว่างไปทำกุศลด้วยตัวเองมากนัก
