ลับมาเมืองหลวงได้ในอนาคต พวกเขาจะต้องยกย่องเจ้าจนเลิศลอยเป็นแน่” เซี่ยผิงกั่งหัวเราะเสียดสี “เพียงแต่หัวของข้าใช่ว่าใครคิดตัดก็ตัดไปได้ โจรน้อยเช่นเจ้าเกรงว่าจะไม่สามารถยกดาบของข้าได้ด้วยซ้ำ”
โจวไคอวิ๋นราวกับหนาวจนแข็งไปแล้วในเวลานี้
เขาสั่นแล้วสั่นอีก
ไม่เคยหวาดกลัวขนาดนี้มาก่อน
ที่แท้ลูกชายของจอมโจรเซี่ยคนเลวคนนั้นก็หน้าตาเป็นแบบนี้นี่เอง
เขาดูเหมือน ดูเหมือนอสูรร้าย เหมือนหุ่นเชิดของยมบาล เมื่อมองดูดวงตาของเขา มันดุร้ายราวกับจะฆ่าเขาให้ตายได้
ท่านแม่ เขาน่ากลัวเหลือเกิน..
“ทำไมเจ้าไม่พูดเล่า” เซี่ยผิงกั่งค่อนข้างอดทนทีเดียว “หากจะให้ข้าพูด เด็กน้อยอย่างเจ้าเก็บชีวิตไว้แล้วกลับไปใช้ชีวิตให้ดีๆ ไม่ดีกว่าหรือ จะมารนหาที่ตายถึงที่นี่ทำไม หากประเดี๋ยวเจ้าฆ่าข้าไม่ได้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าจุดจบของเจ้าจะเป็นเช่นไร”
“ขะ ข้า…” โจวไคอวิ๋นตกใจจนแทบจะหายใจไม่ออกแล้ว
เซี่ยผิงกั่งสั่งพ่อบ้าน “เอาล่ะ ไปเอาดาบใหญ่เล่มนั้นของข้ามา เด็กน้อยเจ้านี่ก็นับว่าโชคดีจริงๆ ดาบเล่มนี้ของข้าเพิ่งลับคมมา ตอนที่เจ้ายกต้องออกแรงหน่อย อย่าได้ชักช้าอืดอาดทำเสียเรื่อง จะได้บั่นให้ขาดไปเลยทีเดียว ขาดแค่ครึ่งเหลือไว้ครึ่งแบบนั้นไม่น่าดูเท่าไรนัก”
ตอนที่ 436 ใช้เครื่องทรมาน
สีหน้าเซี่ยผิงกั่งไม่ได้แสดงความรำคาญใจแต่อย่างใด ไหนเลยพ่อบ้านจะกล้าโน้มน้าวเขา จึงได้แต่รีบไปแบกดาบมาทันที
โจวไคอวิ๋นตัวสั่นไปทั้งตัว ดูน่าสงสารม
