ยข้า…”
“อ่า” เซี่ยผิงกั่งทำตามแต่โดยดี “โลกและสวรรค์ลี้ลับ…”
“ตามองไม่เห็น หูฟังไม่ได้ยิน! ตะวันขึ้นทางทิศบูรพา ขับไล่ความมืดมิด ผีปีศาจหวาดผวา ชำระความตาย สายฟ้าอยู่ใน อัสนีเทพเร้นนาม…”
เซี่ยผิงไหวอยากจะบอกนางอย่างยิ่งว่าประโยคนี้ยาวเกินกว่าที่เขาจะจำได้
แต่เมื่อเซี่ยเฉียวพูดจบ คำพูดเหล่านี้ก็ดูเหมือนจะวนเวียนอยู่ในหัวของเขาไม่รู้จบ เขาถึงกับท่องมันออกมาโดยไม่รู้ตัว
คำต่อคำ
เซี่ยผิงไหวรู้สึกเหนื่อยและหงุดหงิดเล็กน้อย
แต่เมื่อนึกถึงพี่สาวอายุสั้นของเขา เซี่ยผิงไหวจึงไม่กล้าที่จะขัดคำสั่งนาง
ยิ่งไปกว่านั้น ขณะที่เขากำลังท่องไปเรื่อยๆ อยู่นั้นก็ราวกับว่าร่างกายของเขาปกคลุมไปด้วยแสงสีทอง ซึ่งทำให้เขาสบายมากและไม่ได้ยินเสียงที่คอยแต่บอกให้เขา ‘ตี ตี ตี’ ดังหนวกหูเป็นพิเศษอยู่ตลอดเวลา
เขารู้สึกสบายใจขึ้นมากและเชื่อฟังนางมากขึ้น
หลังจากที่เขาท่องไปสองสามรอบเซี่ยเฉียวก็พูดว่า “เจ้าจำมันได้แล้วใช่หรือไม่ เช่นนั้นแล้วก็ท่องออกมาเอง ท่องวนไปร้อยจบ พอถึงร้อยจบ เอาเงินไปสิบตำลึง!”
โบยสิบทีด้วย! เซี่ยเฉียวเอ่ยเสริมขึ้นในใจ
ตอนที่ 374
เซี่ยผิงไหวท่องไปเรื่อยๆ
เวลานี้เซี่ยเฉียวกำลังตั้งใจจัดการวิญญาณแค้นตนนั้น
ทว่าวิญญาณแค้นตนนี้ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติ เดิมทีนางคิดว่าตนเองจะต้องทำสองอย่างไปพร้อมกัน แต่นึกไม่ถึงว่าวิญญาณแค้นนี้จะไม่ได้โจมตีนาง เขากลับยังตีเหล็กอยู่ตรงที่เดิม
ฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อ
