งนั้นดังมาจากด้านในห้องนั้น
เซี่ยผิงไหวเดินเข้าไปอย่างไม่รีรอ
หนึ่งก้าว สองก้าว
ใต้เท้าเขาราวกับมีเสียงดังสวบสาบเล็กน้อย เขาหันกลับไปมองแล้วพ่นลมออกจากจมูกอย่างเย้ยหยัน
ภายในเรือนแห่งนี้ไม่มีคนอาศัยอยู่มานานมากแล้ว ดังนั้นจึงเงียบมาก หลังจากที่เขาเข้ามาแล้วเสียงฝีเท้าของเขาจึงได้ยินชัดขึ้นโดยธรรมชาติและดูน่ากลัวด้วยเหตุนี้ เด็กบ้าเพื่อนบ้านของเขาพวกนั้นจะต้องได้ยินเสียงเหล่านี้แล้วรู้สึกว่าที่นี่มีเสียงหวีดหวิว
ส่วนเสียงแก๊งๆ ที่ดังขึ้นจากในห้องนั้น…
“ใครซ่อนอยู่ข้างในน่ะ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!” เขายืนตะโกนเสียงดังอยู่ตรงหน้าประตูห้อง “หากเจ้าไม่ออกมา ข้าก็จะเข้าไปแล้วนะ หากข้าจับเจ้าได้เมื่อไรจะจับเจ้ามัดไว้แล้วเอาฆ้องทองแดงใบใหญ่ๆ มาเคาะข้างหูเจ้าทั้งคืน!”
ไม่มีใครตอบ เสียงดังหนวกหูนั้นก็ยังคงอยู่
“แสร้งทำลึกลับเก่งจริงๆ” เซี่ยผิงไหวเยาะ
เขาผลักประตูห้องให้เปิดแล้วก้าวเข้าไปข้างใน
หลังจากนั้นก็มีเสียง “ฟิ้ว” ดังขึ้นมา ข้างนอกมีลมพัดแรงแล้วประตูก็ปิดสนิท
หัวใจของเซี่ยผิงไหวเต้นแรงขึ้นมาทันที เขามองซ้ายขวา ภายในห้องมืดสนิท…
ตอนที่ 372 ช่างตีเหล็ก
เซี่ยผิงไหวผลักประตู ประตูบานนั้นไม่ขยับเยื้อน เขากระโดดเตะหนึ่งทีแต่ตนเองกลับกระเด็นออกมานั่งจ้ำเบ้าอยู่บนพื้น
เขาฝืนความเจ็บปวดลุกขึ้นยืน
ทันใดนั้นเขาก็เห็นแสงไฟสีแดงแปลกๆ รางๆ เหมือนเปลวไฟที่ลอยอยู่กลางอากาศขึ้นๆ ลงๆ
“อะไรน่ะ ออกมาเดี๋ยวนี้น
