กเซี่ยผิงไหวจึงพยักหน้าอย่างว่าง่ายเป็นพิเศษ “เด็กๆ พวกนั้นกลัวข้าจะตาย ข้าให้พวกเขาทำอะไรพวกเขาก็ทำทั้งนั้น ท่านวางใจได้ ต่อให้ข้าสั่งให้พวกเขากินของสิ่งนี้ลงไป พวกเขาก็ยังไม่กล้าคายออกมา!”
เผียะ เซี่ยเฉียวตบหน้าผากเขา
“ห้ามรังแกคนอื่น” เซี่ยเฉียวขึงตาใส่เขา
เซี่ยผิงไหวยังคงไม่เถียงนางแต่กลับเอ่ยขึ้นว่า “พี่หญิงใหญ่มือของท่านนี่ทำจากหมั่นโถวหรือ นุ่มนิ่มไม่มีแรงเลยสักนิด ข้าฝึกวิชาศีรษะเหล็กมาแล้ว หากท่านไม่ออกแรงสักหน่อย ข้าก็ไม่รู้สึกเจ็บหรอกนะ”
“…” เซี่ยเฉียวสงบสติอารมณ์ตัวเอง
เจ้าเด็กเวรนี่
“เก็บไว้ให้ดีๆ หากที่บ้านมีเรื่องอะไรก็ให้คนไปตามข้า” เซี่ยเฉียวเอ่ย
วันนี้ก็ดึกแล้วจึงไม่ควรไปดูตอนนี้ พรุ่งนี้นางค่อยเปลี่ยนโฉมเป็นโม่ชูเซิงมาใหม่
ตระกูลหลินมาอยู่ที่นี่ตั้งหลายวันแล้วก็ยังไม่พบปัญหาอะไร ดูท่าบ้านหลังนี้คงยังไม่ส่งผลกระทบอะไรมาก
แต่เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องไม่คาดฝัน ทางที่ดีก็ควรแก้ไขเสียแต่เนิ่นๆ
เซี่ยเฉียวกลับไปก่อนแล้ว
เซี่ยผิงไหวก็เชื่อฟังนางเป็นอย่างดี เขาให้เด็กทั้งสี่รวมไปถึงเซี่ยซีด้วยยืนเรียงแถวกัน
“พวกเจ้ารับของนี่ไป ครั้งหน้าตอนที่พี่หญิงใหญ่มา หากพวกเจ้าไม่ทำมันหายไปเสียก่อน ข้าจะพาพวกเจ้าไปดูจิ้งหรีด!” เซี่ยผิงไหวเอ่ยจบก็เหลือบไปมองเซี่ยซีเป็นพิเศษ “หากเจ้าไม่ทำหายข้าจะให้หนึ่งอีแปะ”
เขานึกถึงเมื่อก่อนที่ตนเองจ่ายหนักจริงๆ
แต่ตอนนี้เขาให้ได้แค่นี้แหละ
เด็กน้อยทั้
