่นนี้จึงไม่มีใครสงสัยแน่
“ท่านพี่ ข้ารู้น่า” เซี่ยเฉียวรับปากอย่างว่าง่าย
“วันนี้กลับบ้านไป เจ้าต้อง…บอกข้ามาให้หมดเสียดีๆ ไม่เช่นนั้นข้าจะไล่ชุนเอ๋อร์ที่อยู่ในเรือนเจ้าออกไปเสีย!” เซี่ยผิงกั่งขู่นาง
เขาเองก็ไม่รู้ว่าน้องสาวของเขาคนนี้ให้ความสำคัญกับสิ่งใด แต่จู่ๆ ในสมองเขาก็นึกถึงสาวใช้ผู้จงรักภักดีคนนั้นของเซี่ยเฉียวขึ้นมา
เซี่ยเฉียวเบ้ปาก “อ่า”
ให้นางบอกก็ได้อยู่หรอก แต่อย่าหัวใจวายตายไปก่อนก็แล้วกัน
เซี่ยผิงกั่งขึงตามองนางก่อนจะเดินไปไปหารัชทายาท เพื่อส่งต่อข้อความของนางด้วยท่าทีเคร่งขรึม
ไม่ว่าจะเป็นใครในตระกูลโจวก็ต้องค้นให้หมด
จากคำพูดของเซี่ยเฉียวตอนนี้เป้าหมายจึงชัดเจนขึ้นไปอีก อย่างน้อยก็ระบุตัวผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรมได้แล้ว
เวลานี้รัชทายาทเห็นว่าเป็นเวลาพอสมควรแล้วจึงได้สั่งให้โจวเว่ยจงปล่อยแขกเหล่านั้นกลับบ้านไป
คนภายนอกมีอคติกับเขามาก ถ้าหากเขาปล่อยคนเหล่านี้ออกไปตั้งแต่แรกก็ไม่รู้ว่าจะมีคำพูดลือกันว่าตระกูลโจวไร้ความผิดออกมามากมายแค่ไหน แต่ตอนนี้พวกเขาต้องตกใจเพราะตระกูลโจว สถานการณ์จึงต่างออกไปแล้ว
รัชทายาทกำลังครุ่นคิดว่าเร็วๆ นี้หูของเขาคงจะสงบขึ้นมาก
เขาปล่อยให้คุณหนูผู้อ่อนวัยพวกนั้นมองดูศพน่าจะเป็นผลให้พวกนางตกใจ เพราะความสยดสยองพอควร พวกขุนนางที่ไม่มีตาเหล่านั้นคงไม่คิดจะวุ่นวายอะไรกับเขาในช่วงนี้แล้วกระมัง
“แม่นางเซี่ยอยู่เป็นเพื่อนพี่ชายของเจ้าก่อนเถอะ” รัชท
