” บ่าวรับใช้เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
หญิงชราคนหนึ่งมองเขาด้วยดวงตาขุ่นมัว “ถูกต้อง ไม่ทราบว่าท่านผู้สูงศักดิ์มีเรื่องอะไรหรือ”
“ไม่กล้าดอก ข้าเป็นแค่บ่าวรับใช้วิ่งทำธุระ ไม่ถือว่าเป็นผู้สูงศักดิ์อันใด… คือว่า คุณหนูใหญ่ของข้าใช้ให้ข้าเอาของสิ่งนี้มาส่งให้พวกเจ้า นางบอกว่า…บอกว่าเป็นของที่หวังเจินได้รับมาก่อนจะตายแต่มีคนแย่งชิงไป และตอนนี้ข้าเอามาคืนให้พวกเจ้า” บ่าวรับใช้เอ่ยทันที
หญิงชราสีหน้าท่าทางตกตะลึง จากนั้นนางก็รับสิ่งของนั้นไปในทันใด
“ใช่…ลูกชายของข้าบอกว่ามีคนมาแจกอาหารและเสื้อผ้า เขากำลังจะไปเอามัน แต่ก็ถูกคนแย่งชิงไปเสียก่อน…ก็นั่นแหละ…” หญิงชรากอดข้าวของไว้และร้องไห้คร่ำครวญ
หญิงสาวที่อยู่ข้างๆ นางก็ร้องไห้ออกมาเช่นกัน
เด็กเล็กไม่รู้ความ แต่เขาก็พอรู้ว่าบิดาของเขาจากไปแล้ว เวลานี้จึงเบะปากเช่นกัน
บ่าวรับใช้รู้สึกเศร้ามาก “คนตายไม่สามารถฟื้นคืนมาได้ พวกเจ้าที่ยังมีชีวิตอยู่ควรถนอมร่างกายให้ดี คุณหนูใหญ่บอกว่า คนชั่วก็ได้รับโทษไปแล้ว ภัยพิบัติก็ผ่านไปแล้วเช่นกัน แค่รอให้ฤดูใบไม้ผลิมาถึงก็จะเป็นเวลาแห่งความสุขสงบ”
