หกสิบเจ็ดปี ซึ่งเดิมทีก็เป็นวัยที่อ่อนไหวง่ายอยู่แล้ว
เวลานี้รู้สึกละอายใจจนอยากแทรกแผ่นดินหนี
อย่างไรก็ตามก่อนหน้านี้แม่นางซย่าผู้นี้เคยให้ขนมแก่พวกเขา แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะไม่พอใจอยู่บ้าง แต่จะให้ทะเลาะกับ ‘ผู้มีพระคุณ’ ก็ไม่ได้
ต่างก็แข็งเกร็งกันอยู่ตรงนั้น
ซย่าหย่าอวิ๋นยิ้มแย้ม “เอาเถอะ พวกเจ้าไม่ต้องกลัวไปหรอก ก่อนหน้านี้ข้าไม่รู้ว่าที่นี่มีอันธพาล ในเมื่อตอนนี้ข้าก็รู้แล้วย่อมจะต้องปกป้องดูแลพวกเจ้าเป็นอย่างดี”
พูดจบซย่าหย่าอวิ๋นก็คิดจะพาพวกเขาไปยังร้านอาหารในเมือง
พวกวัยรุ่นรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจ แต่พวกเขาก็รู้ด้วยว่าซย่าหย่าอวิ๋นนั้นมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดา ทั้งยังมีเรื่องคนพาลก่อนหน้านี้ เวลานี้พวกเขาจึงไม่กล้าที่จะต่อต้านซย่าหย่าอวิ๋น ได้แต่เดินตามนางไปอย่างเชื่อฟัง
ซย่าหย่าอวิ๋นจองห้องโถงใหญ่ของร้านอาหารเอาไว้ทั้งหมด แล้วเชิญพวกเขาเข้าไป
การเคลื่อนไหวนี้นับว่าไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเลย
เมื่อวานมีคนชมพี่น้องตระกูลเซี่ยในเรื่องความใจดีมีเมตตา และวันนี้ก็มีคนยกย่องว่าซย่าหย่าอวิ๋นที่รู้จักพลิกแพลง จริงใจและเรียบง่าย
วันนี้เซี่ยเฉียวเองก็ออกมานอกเมือง
เพียงแต่นางไม่ได้ลงจากรถ เพียงแต่ขอให้บ่าวรับใช้มารับสิ่งของเมื่อวานเพื่อส่งกลับไปให้คนในครอบครัวของวิญญาณชายตนนั้น
บ่าวรับใช้รู้สึกงุนงง แต่เขาก็เชื่อฟังนางและตามหาเพิงพักที่นางพูดถึงจนพบ
“พวกเจ้าเป็นคนในครอบครัวของหวังเจินใช่หรือไม่
