กจึงนึกไปว่าคุณชายรองเป็นคน…เอ่อ…หยาบคายคนหนึ่ง กลับนึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นคนจิตใจดีและละเอียดอ่อนเช่นนี้ หลายวันก่อนคุณชายของข้ามีเรื่องผิดใจกับคุณชายรอง วันนี้จึงได้ให้บ่าวนำของขวัญขอโทษมาให้เป็นพิเศษ เป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ไม่ได้มากมายอะไร หวังว่าคุณชายรองจะไม่ถือสาหาความคุณชายของพวกข้าเลยนะขอรับ”
เซี่ยผิงไหวมองดูของขวัญ…เล็กๆ น้อยๆ พวกนั้นด้วยความตื่นกระหนก
คนที่ส่งของขวัญมาคือ..ฉู่เจี้ยน ที่ได้หยกขาวของเขาไปก่อนหน้านี้และกราบเป็นศิษย์อาจารย์เซียว
เขาไม่ชอบหน้าฉู่เจี้ยนเป็นพิเศษ เพราะเจ้าหมอนี่กราบอาจารย์สำเร็จ แม้ปกติเขาจะไม่ได้พูดจาร้ายๆ กับเขา แต่สายตาที่มองเขานั้นมักจะเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์!
ราวกับเป็นผู้วิเศษอย่างไรอย่างนั้น!
ก่อนวันหยุดเขาอดไม่ไหวจริงๆ จึงได้มีปากเสียงกับเขาไปหนึ่งรอบจนเกือบจะลงไม้ลงมือ ภายหลังอาจารย์ก็เซียวมา และลงโทษให้เขาคัดหนังสือ…
เรียกได้ว่าฉู่เจี้ยนเป็น ‘ศัตรูตัวฉกาจ’ ของเขา!
แต่วันนี้ศัตรูตัวฉกาจให้คนมามอบของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ให้เขา!
“ฉู่เจี้ยนคงไม่ได้เสียสติหรอกนะ? ก่อนหน้านี้เขายังไม่ชอบขี้หน้าข้าอยู่เลย!” เซี่ยผิงไหวแค่นเสียง เขาจะต้องมีแผนอะไรแน่นอน!
ไม่แน่พอเขารับของขวัญมาแล้ว เขาก็จะแอบไปบอกอาจารย์เซียวว่าเขาโลภเห็นแก่ของเล็กๆ น้อยๆ!
ไม่ผิด ต้องเป็นเช่นนี้แน่!
บ่าวที่มาส่งของขวัญได้ยินคำพูดของเขาก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็รีบอธิบ
