าคือสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น
จ้าวเสวียนจิ่งนำเซี่ยผิงกั่งและองครักษ์กลุ่มหนึ่งออกไปข้างนอกก่อนจะเรียกผู้ประสบภัยมาถามไถ่เพื่อตรวจสอบทันที
ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นก็เป็นอย่างที่เซี่ยเฉียวพูดเอาไว้ไม่มีผิด
ขุนนางเจ้าหน้าที่ที่รับหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของผู้ประสบภัยนอกเมืองกังวลร้อนใจจนเหงื่อตก
หากเจ้าหน้าที่คนอื่นมาสอบสวน บางทีพวกเขาอาจคิดหาวิธีบางอย่างได้ แต่นี่คือรัชทายาท!
อันที่จริงแล้วเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นนอกเมือง แต่ในความเห็นของเขา ตราบใดที่จำนวนผู้เสียชีวิตของผู้ประสบภัยอยู่ภายในขอบเขตที่รับได้ก็จะไม่มีผลกระทบอื่นใด
ส่วนเรื่องที่ของของผู้ประสบภัยจะถูกแย่งชิงไปหรือไม่นั้น…
ไม่ใช่เรื่องสำคัญ!
ถึงอย่างไรสิ่งของเหล่านั้นก็เป็นของที่ผู้อื่นบริจาคมา ไม่ใช่ของผู้ประสบภัยเหล่านั้นอยู่แล้ว!
แต่เขาไม่เคยคิดว่าพวกอันธพาลจะโง่เขลาจนมองไม่ออกแม้แต่ลูกหลานผู้มีอันจะกิน!
ทั้งยังทุบตีเขาเกือบตายด้วย!
เรื่องนั้นก็ช่างมันเถอะ เพียงแต่เรื่องนี้ดัน…ราวกับมีปีกกระนั้น ยังไม่ทันถึงสองชั่วยามคนก็รู้กันไปทั่วเมืองหลวงแล้ว!
ตกบ่ายก็มีของขวัญส่งมาที่บ้านตระกูลเซี่ยมากมาย
เมื่อในบ้านไม่มีนายหญิงแล้ว อีกทั้งเซี่ยหนิวซานและเซี่ยผิงกั่งก็ไม่อยู่ พ่อบ้านจึงได้แต่ต้องเชิญคนแขกเข้าไปในบ้าน โดยมีเซี่ยผิงไหวและเซี่ยเฉียวออกมารับแขก
“คุณชายบ้านข้าบอกว่าก่อนหน้านี้เขาเชื่อข่าวลือภายนอ
