มันก็ไม่ได้พิการโดยสมบูรณ์นี่ เขายังสามารถเอาถือของได้อยู่!
ตอนที่ 302 ของขวัญขอโทษของศัตรูตัวฉกาจ
เดิมทีเซี่ยเฉียวคิดจะให้พี่ชายใหญ่ของนางออกหน้า เรื่องนี้จะต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่ด้วยนิสัยที่ดุดันของเขา เมื่อประกอบกับฎีกาที่บิดาของนางยื่นถวาย ราชสำนักก็จะต้องเข้ามาจัดการเป็นแน่
ท่านพ่อของนางเป็นขุนนางโจร ปกติแล้วเขาก็ไม่ค่อยมีความคิดเห็นที่สร้างสรรค์อะไร นานๆ จะได้ทำเรื่องดีๆ แถมยังเป็นเรื่องที่ชาวบ้านรู้กันทั่ว จะต้องมีผลกระทบที่ใหญ่โตแต่นอน
อย่างไรก็ตามนางนึกไม่ถึงว่ารัชทายาทจะจิตใจดีเช่นนี้
เซี่ยเฉียวก้มหน้าแล้วถูมือไปมา นางยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย
เซี่ยผิงไหวเล่นละครได้สมบทบาทมาก เขาร้องไห้จริงบ้างเท็จบ้าง เดิมทีนางคิดว่าพี่ใหญ่จะรังเกียจว่าเขาไร้ประโยชน์ แต่นึกไม่ถึงเลยว่าพี่ใหญ่จะตบบ่าเขาก่อนจะไป สายตานั่น…
อบอุ่นอ่อนโยนเป็นพิเศษ!
แน่นอนว่าความจริงแล้วเขาก็ยังน่ากลัวอยู่ดี แต่เมื่อเทียบกับความดุร้ายของเขาในยามปกติแล้ว ท่าทางของพี่ชายใหญ่เมื่อครู่นี้ทำให้เขาเหมือนสายลมฤดูในใบไม้ผลิขึ้นมาเลยทีเดียว!
เวลานี้เซี่ยผิงไหวรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง ขณะที่เขาเดินอยู่ก็รู้สึกราวกับตัวเองตัวเบาล่องลอยราวกับเขากำลังมีปุยเมฆอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขา
ตลอดทางที่องครักษ์ของรัชทายาทคุ้มครองพวกเขาไปส่งที่บ้าน เซี่ยผิงไหวรู้สึกราวกับว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง
จากนั้นเขาก็ได้รู้ว่าเรื่องที่ทำให้เขาตกตะลึงยิ่งกว่
