ำเตาอุ่นมือที่อยู่ในมือของเขาส่งให้เซี่ยเฉียว “แม่นางเซี่ยร่างกายอ่อนแอ ต้องรู้จักถนอมตัวเองให้ดี”
เซี่ยเฉียวตกตะลึงไปเล็กน้อยก่อนจะรับมันไว้อย่างมึนงง
เตาอุ่นมือของรัชทายาทนี้หอมมากทีเดียว ดูเหมือนจะเป็น…ของผู้หญิง
“ขอบพระทัยฝ่าบาท” เซี่ยเฉียวเอ่ยช้าๆ
เซี่ยผิงกั่งรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับการปรากฏตัวของรัชทายาท แต่ก็ไม่อาจถามต่อหน้าธารกำนัลได้
“เจ้าออกไปดูกับข้าที่นอกเมืองหน่อย ขนาดใกล้เมืองหลวงยังไร้กฎหมายเช่นนี้ แผ่นดินนี้จะเป็นอย่างไรเล่า” จ้าวเสวียนจิ่งโกรธขึ้นมาในเวลานี้
เรื่องที่เซี่ยเฉียวมีเดิมพันเขาเคยได้ยินมาบ้างแล้ว
การกระทำของพวกอันธพาลนอกเมืองอาจเป็นเรื่องจริง และเรื่องที่เซี่ยเฉียวเอาตัวเองไปเสี่ยงเพื่อยิงนกสองตัวด้วยหินก้อนเดียวก็เป็นเรื่องจริง
และทั้งสองเรื่องนี้ก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสบายใจสักเรื่อง โชคดีที่คนที่ถูกทุบตีเป็นเจ้าเด็กนั่น หากเป็นเซี่ยเฉียว…
จ้าวเสวียนจิ่งรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจขึ้นมาทันที โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขานึกถึงมือที่เย็นเป็นน้ำแข็งจนแดงไปหมดเมื่อครู่ เขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก
เซี่ยผิงกั่งรู้สึกว่าอันธพาลที่อยู่นอกเมืองพวกนั้นจบเห่แล้ว
รัชทายาทรักประชาชนเหมือนลูก ดูตอนนี้สิ เมื่อเขาได้ยินว่าผู้ประสับภัยที่น่าสงสารถูกทำร้ายรังแก ใบหน้าของเขาก็แทบจะเป็นน้ำแข็งอยู่แล้ว
รัชทายาทที่ดีเช่นนี้ทำไมจะนั่งบัลลังก์ไม่ได้เล่า!
ก็แค่มือข้างเดียวเองไม่ใช่หรือ
