คนทุบตี ไม่ยุติธรรมกับเขาเอาเสียเลย!
พอคิดได้เช่นนี้เซี่ยผิงไหวก็โมโหมากทันที เขาต้องเอาคืนพวกมีตาหามีแววไม่ นอกเมืองพวกนั้นในไม่ช้าก็เร็วเป็นแน่!
“น้องชาย ตั้งแต่ตอนนี้ไปเจ้าต้องทำตัวน่าสงสารหน่อย” เมื่อเซี่ยเฉียวเห็นท่าทางโกรธเกรี้ยวของเขาก็เอ่ยเตือน
“ทำไมต้องน่าสงสารด้วย” เซี่ยผิงไหวไม่เข้าใจ
“เพราะ…คนอ่อนแอที่มีเหตุผลจะมีพลังทำลายล้างมากขึ้น” เซี่ยเฉียวยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย
เซี่ยผิงไหวกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว
รอยยิ้มของพี่หญิงใหญ่ช่างอ่อนโยนจนน่ากลัวราวกับแมงป่องงามที่พิษร้าย
เซี่ยเฉียวเองก็กลัวว่าตนเองจะสอนอะไรไม่ดีให้เซี่ยผิงไหว นางจึงเก็บสีหน้าอาการก่อนจะอธิบาย “ความเมตตาของมนุษย์ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะสามารถเอามาใช้ได้ทุกเมื่อ เจ้าต้องดูว่าการใช้ความเมตตาเหล่านี้จะทำให้จิตใจของเจ้าไม่สงบด้วยหรือไม่”
“ทุกคนที่อยู่รอบข้างตอนนี้ก็เป็นเหมือนตัวหมากบนกระดาน ทุกคำที่พวกเขาพูดอาจดูเหมือนว่าเป็นการเอามีดมาแทงเจ้า แต่จริงๆ แล้ว มีดเล่มนั้นอาจจะช่วยขับพิษในร่างเจ้าออกมาก็ได้ ส่วนจะใช้มีดเหล่านี้อย่างไรก็ขึ้นอยู่กับตัวเจ้าเอง”
“วันนี้ข้าใช้พวกเขาเพื่อประโยชน์ของคนที่อยู่นอกเมือง สามารถทำให้ชื่อเสียงตระกูลเซี่ยดีขึ้นมาได้ และสามารถทำให้วิญญาณที่ตายอย่างไม่ยุติธรรมเริ่มต้นใหม่ได้ เช่นนั้นแล้วจึงคุ้มค่าที่จะใช้ความเมตตานี้” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างอบอุ่นและจริงจังอย่างยิ่ง
นางไม่มีเตาอุ่นมือแล้ว
