ระทั่งล้มหนึ่งในนั้นลงได้ด้วยการวาดขาเตะ!
“ยังคิดจะตีข้าอีก? ไม่รู้หรือว่าข้าเป็นใคร ตอนที่ข้าอัดคนเป็นพวกเจ้ายังไม่เกิดกันเลยกระมัง!” เซี่ยผิงไหวอวดโม้
เขาเริ่มเล่นมีดตั้งแต่อายุสามขวบ!
โชคดีที่ตอนนี้มือเขาไม่ว่าง ไม่เช่นนั้นเขาคงบั่นคอคนกลุ่มนี้ได้โดยไม่ต้องเสียเวลา”
เซี่ยผิงไหวพ่นลมหายใจ
อย่างไรก็ตามหลังจากที่เขาอวดโม้จบก็มีหลายสิบคนถือกระบองไม้เดินเข้ามาจากทุกทิศทาง
ใบหน้าของเซี่ยผิงไหวแข็งค้าง
เพราะเหตุใดเล่า เพียงเพื่อสิ่งของเล็กน้อยในของเขามือนี้ มันไม่ใช่ทองเสียหน่อย แล้วจะขโมยไปเพื่ออะไร!
ใบหน้าเซี่ยผิงไหวกลายเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาทันที และทันใดนั้นเขาก็นึกถึงสิ่งที่เซี่ยเฉียวพูดกับบ่าวรับใช้เมื่อครู่
วิ่ง
เซี่ยผิงไหวออกวิ่งโดยไม่ลังเลทันที
ถึงเขาจะใจกล้าแต่เขาก็รู้ดีว่าสองหมัดนั้นยากจะสู้สี่มือ ยิ่งกว่านั้นเขามีเพียงสองขาเท่านั้น ถ้าจะต้องสู้กับศัตรูหลายสิบคน เขาคงเอาชนะไม่ได้แน่นอน!
