กตาย!” อันธพาลน้อยก็เริ่มมีโทสะเช่นกัน
ในแต่ละวันพวกเขาสามารถหาของได้มากมาย และไม่จำเป็นจะต้องไปแย่งของของเด็กคนนี้ แต่ถ้าพวกเขาคิดจะอยู่ที่นี่ แล้วปล่อยให้เจ้าเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมนี่หลบรอดไปได้ ต่อไปพวกเขาจะวางอำนาจได้อย่างไรเล่า!
“เจ้าเป็นไปใครมาตะโกนใส่ข้า ฮึ! ไสหัวออกไปเลยนะ ไม่อย่างนั้นก็อย่าหาว่าหมัดของข้าไม่มีตา!” เซี่ยผิงไหวก็ไม่กลัว เขาเอะอะโวยวายขึ้นทันที
เซี่ยเฉียวขดตัวเป็นวงกลม นางนั่งอยู่ตรงนั้นและจ้องมองเขาอยู่
อันที่จริงแล้ว…
หากนางไม่จัดการอันธพาลพวกนี้ นางจะชนะเดิมพันนี้ได้ง่ายกว่า
ถึงอย่างไร…สำหรับพวกอันธพาลเล็กๆ พวกนี้แล้ว วัยรุ่นห้าสิบคนที่ไร้ที่พึ่งก็นับได้ว่าเป็นเนื้อชั้นดี พวกเขาจะยอมปล่อยไปได้อย่างไรเล่า
เมื่อความแค้นเคืองทับถม ความซาบซึ้งใจจะบังเกิดได้อย่างไร
แต่เจ้าอันธพาลพวกนี้…ดุร้ายโหดเหี้ยม โหงวเฮ้งของพวกเขาไม่น่ามองอย่างยิ่ง จนนางกลัวว่าหากมองมากไปแล้วจะเกิดเงามืดในใจ
เซี่ยเฉียวกำลังคิดฟุ้งซ่าน ในขณะที่เซี่ยผิงไหวก็เริ่มต่อสู้กับพวกอันธพาลแล้ว
เซี่ยผิงไหวโกรธจนอยากจะด่าบุพการีออกมา
คนพวกนี้เหมือนคนเสียสติ ถึงขนาดจะแย่งของของเขา!
แย่งไม่ได้ยังถึงกับลงไม้ลงมืออีก!
ลงมือก็ลงมือสิ ใครกลัวกันเล่า แค่สองคนนี้เขาเอาชนะพวกมันไม่ได้หรือ!
แม้ว่าเซี่ยผิงไหวจะมีของอยู่ในอ้อมแขนของเขาแต่ฝีเท้าของเขากลับคล่องตัวมาก กระบองไม้ที่อีกฝ่ายฟาดลงมาไม่ได้ถูกตัวเขาเลย เขาก
