ขาเคยถูกเซี่ยผิงกั่งและเซี่ยหนิวซานทุบตี ทั้งยังเคยถูกรังแก แต่เขายังไม่เคยยากจน ยิ่งไม่เคยเห็นสภาพการณ์เช่นนี้มาก่อน
เซี่ยผิงไหวก็ยังไม่มีความเห็นอกเห็นใจมากนัก กระทั่งยังรู้สึกรังเกียจอย่างยิ่ง
สองเท้าคู่นั้นพยายามหลีกเลี่ยงผู้คนให้ได้มากที่สุด เขาแทบจะเหมือนกระโดดอยู่แล้ว
เซี่ยเฉียวนั่งอยู่ในรถม้าและมองออกไปนอกหน้าต่าง
น้องชายซื่อบื้อคนนี้ยังคงไม่เรียบร้อยอยู่เช่นนั้นเอง
การเคลื่อนไหวของเซี่ยผิงไหวเห็นได้ค่อนข้างชัดเจน และเนื่องจากเขากอดสิ่งของต่างๆ ไว้มากมายจึงดึงดูดความสนใจจากพวกอันธพาลเหล่านั้นได้ง่าย
แต่ละคนจ้องมองมาที่เขา ส่วนไม้กระบองที่อยู่ในมือก็กวัดไกวไม่หยุด
เซี่ยผิงไหวถูกขวางเอาไว้เมื่อเขาเพิ่งเดินผ่านพวกอันธพาลไปได้สองคน
“ทิ้งของไว้แล้วเจ้าไปได้” อีกฝ่ายเอ่ยปาก
เซี่ยผิงไหวตกตะลึง “ทำไม พวกเจ้าเป็นใคร ตกลงกับพี่สาวข้าเอาไว้แล้วหรือ”
“ยังโง่อยู่อีก เจ้าไม่เข้าใจสิ่งที่พี่น้องของพวกเราพูดหรือ” พวกอันธพาลทั้งสองหัวเราะเยาะเขาก่อนจะคว้าของที่อยู่ในอ้อมแขนของเซี่ยผิงไหว
เซี่ยผิงไหวไม่ได้ดูสูงใหญ่เลย อย่างไรเสียเขาก็มีอายุแค่สิบสองปีและร่างกายยังไม่พัฒนาเต็มที่
เวลานี้เมื่อเขาถูกใครบางคนดึงไว้ ร่างกายของเขาก็ซวนเซทันที
อย่างไรก็ตามเขาเป็นลูกชายของเซี่ยหนิวซาน
ต่อให้เขาผอมแห้งกว่านี้ก็ยังเป็นกระทิงไม่ใช่ลูกเจี๊ยบ
ดังนั้นพวกอันธพาลจึงไม่อาจคว้าของเอาไว้ได้
“ปล่อยมือ หากไม่อยา
