างย่อมมีเมตตาในใจ
แต่ที่พี่หญิงใหญ่พูดกับบ่าวรับใช้คนนั้นเมื่อครู่หมายความว่าอย่างไร
เขาไม่ค่อยจะเข้าใจ
เซี่ยผิงไหวรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ยาก แต่ถึงแม้จะเป็นเรื่องยาก เขาก็ไม่พร้อมที่จะปฏิเสธคำขอของเซี่ยเฉียว ดังนั้นเขาจึงสวมเสื้อผ้าแต่โดยดี
ใบหน้าของเซี่ยผิงไหวยังคงขาวสะอาดมาก เซี่ยเฉียวจึงลูบดินขึ้นมาจากพื้นแล้วละเลงลงบนใบหน้าของเขาทันที และทำให้ผมของเขายุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบ
“พี่หญิงใหญ่?! นี่ท่านทำอะไรเนี่ย” เซี่ยผิงไหวรังเกียจอย่างยิ่ง
“ที่ข้างในนั้นล้วนมีแต่ผู้ประสบภัย เจ้าดูดีเช่นนี้ ชาวบ้านก็จะคิดได้ว่าสวรรค์ไม่ยุติธรรม” เซี่ยเฉียวเอ่ย
เซี่ยผิงไหวอ้าปากค้าง เขารู้สึกว่าที่นางพูดมีเหตุผลเล็กน้อยอย่างอธิบายไม่ถูก
สกปรกก็สกปรกไปเถอะ
เซี่ยผิงไหวไม่ค่อยได้ออกมานอกเมือง ยิ่งไม่เคยได้อยู่ใกล้ชิดผู้ประสบภัย เวลานี้เขาจึงรู้สึกค่อนข้างแปลก
เมื่อเขาเข้าไปใกล้ เซี่ยผิงไหวอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและอยากจะปิดจมูกตัวเองโดยสัญชาตญาณ แต่เขากอดของหลายอย่างเอาไว้ในอ้อมแขนจึงไม่สามารถปล่อยมือได้
ได้แต่ต้องอดทนไว้
ตอนที่ 296 วิ่ง
ตอนที่เซี่ยผิงไหวย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองหลวงเขามีอายุเพียงแค่หกปีเท่านั้น ต่อมาภายหลังเขาก็ถูกหลูซื่อตามใจมาตลอด ไม่เคยได้ลำบากเช่นนี้มาก่อน
แม้แต่ตอนที่เขาอยู่ในค่าย เขาก็ยังเป็นนายน้อยของค่าย เขาสามารถขี่คอของเหล่าพี่น้องขึ้นภูเขาปีนต้นไม้ และไม่มีใครกล้าที่จะต่อต้านเขา
เ
