ารมาเสริมเกรงว่าที่ชายแดนคงจะมีคนตายไม่น้อย ดังนั้นนางจึงเขียนจดหมายไปหาเซี่ยหนิวซานให้เขาเขานำพวกโจรออกมาสู้
เวลานั้นนางกระวนกระวายใจอย่างยิ่ง
เพราะนางมองเห็นเมฆดำปกคลุมอยู่ด้านบนเสมอ ซึ่งสำหรับนางแล้วมันเหมือนกับวันสิ้นโลก
แน่นอนว่านางไม่ได้คิดที่จะส่งบิดานางไปตาย
นางคำนวณมาอย่างดีแล้วก่อนที่จะตัดสินใจเช่นนั้น สำหรับตระกูลเซี่ยแล้วถือเป็นเลขมงคล ดังนั้นนางจึงกล้าปล่อยให้พวกเขาไป
และแม้นางจะรู้สึกสะเทือนใจเมื่อได้ยินผู้ดูแลพูดเรื่องเหล่านี้แต่ก็ไม่ถึงกับหวาดกลัว
เซี่ยเฉียวออกจากร้านค้า จากนั้นก็นั่งรถม้าออกไปนอกเมือง
นางนั่งเงียบๆ อยู่ในรถม้าและคอยมองอย่างระแวดระวัง
อาจเป็นเพราะภูมิประเทศภายนอกเมืองเปิดโล่งขึ้นเล็กน้อยจึงได้หนาวกว่ามาก นางสวมเสื้อคลุมอย่างหนาและถือเตาอุ่นมือเล็กเอาไว้ในมือ ถึงกระนั้นนางก็ยังตัวสั่นจากความหนาวเย็น ดวงหน้าเล็กเปลี่ยนสีซีดเขียว และปลายจมูกของนางเรื่อสีแดง
นอกเมืองดูเหมือนจะมีโจ๊กแจกทุกวัน มีเพิงโจ๊กอยู่หลายแห่งทีเดียว ซึ่งแต่ละแห่งก็มีจะมีธงที่เขียนชื่อตระกูลต่างๆ ปักอยู่
นางยังไม่เห็นคนแจกเสื้อผ้ากันหนาว
เสื้อกันหนาวนี้สามารถแจกจ่ายหมดได้อย่างรวดเร็ว ไม่เหมือนกับเพิงโจ๊กที่สามารถตั้งอยู่ตรงนี้ได้ตลอดเวลาเป็นเหมือนป้ายประกาศที่มีชีวิตอย่างหนึ่ง
“บ้านเราโชคร้ายจริงๆ ทั้งที่มีเด็กเยอะขนาดนี้ ทำไมยังไม่ถึงตาของพวกเราอีก ไหนว่าจะแจกเนื้อทุกวัน และซื้อเสื
