้อผ้าให้ด้วย…” เสียงพูดของใครบางคนที่เดินผ่านรถม้าของเซี่ยเฉียวเล็ดลอดเข้ามาข้างใน
“ใครๆ ก็บอกว่าชะตาชีวิตคนเราไม่เหมือนกัน แล้วนี่ไม่ใช่หรือ เด็กน้อยบ้านเจ้าก็อายุสิบกว่าปีเหมือนกัน เจ้าลองดูคุณหนูสูงศักดิ์นั่นสิ…เฮ้อ มือนั้นทั้งขาวทั้งนุ่มอย่างกับหยก เสื้อผ้าของนางก็ยังลื่นกว่าผิวหนังของพวกเราเสียอีก…”
“คุณหนูเซี่ยเป็นคนดีมีเมตตา ข้าได้ยินมาว่านางมาจากสำนักศึกษาหลวงน่ะ”
“ใช่ ข้ายังได้ยินมาว่าอีกสองวันข้างหน้าเป็นต้นไปสำนักศึกษาจะจ้างคนมาซ่อมเพิงให้ หวังว่าพวกเราจะได้ทำงานและหาเงินได้บ้าง…”
“…”
เซี่ยเฉียวฟังแล้วก็พอรู้ว่าคุณหนูสูงศักดิ์คนนั้นน่าจะเป็นซย่าหย่าอวิ๋น
ผู้ประสบภัยทั้งห้าสิบคนที่นางจะให้ความช่วยเหลือนี้นางน่าจะเลือกช่วยเหลือเด็กหรือไม่ก็คนหนุ่มสาวทั้งหมด ถึงอย่างไรคนในวัยนี้ก็มักมีความคิดที่เรียบง่ายและเกลี้ยกล่อมง่ายกว่า
เซี่ยเฉียวไม่ได้รีบร้อนที่จะทำความดีอะไร นางคอยเฝ้ามองที่นี่ตลอดช่วงบ่ายก่อนจะกลับบ้านไป
หลายวันหลังจากนั้นนางก็ทำเช่นเดียวกัน นางฝึกฝนตนเองที่สำนักศึกษาตอนเช้า ตอนบ่ายก็มาเฝ้ามองสถานการณ์ที่ประตูเมือง
“เป็นพวกเขาที่แย่งชิงเสื้อผ้าและอาหารของข้าไป ข้าไม่ยอม พวกมันยังทุบตีข้า หลังจากที่ข้าคลานกลับไปที่เพิงแล้ว ข้าก็กระอักเลือดตายทันที” วิญญาณผู้ชายร่างผอมผิวดำนั่งอยู่ข้างๆ เซี่ยเฉียว “ล้วนเป็นความผิดของคนชั่วพวกนี้ ข้าจะไม่มีวันปล่อยพวกมันไปแน่!”
ตอนที่
