าไม่วางตา แค่จ้องยังไม่พอผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็ลอยออกไปจนไปอยู่ข้างชายคนหนึ่งที่ลงไม้ลงมือกับเขาในวันนั้น และใช้สองมือของเขาก็บีบคอของชายผู้นั้นเอาไว้
วิญญาณเหล่านี้ชอบที่จะบีบคอกันเสียจริง
แต่เห็นได้ชัดว่าพลังของวิญญาณตนนี้ไม่แข็งแกร่งพอ อีกทั้งพลังหยางของคนที่ลงมือนั้นมีมาก ดังนั้นวิญญาณชายจึงทำอะไรเขาได้น้อยเสียยิ่งกว่าน้อย
ถึงขั้นไม่รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ!
ผ่านไปครู่หนึ่งวิญญาณชายก็ลอยกลับมาอย่างท้อแท้
“ข้ามันช่างไร้ค่าจริงๆ ทำอะไรก็ไม่ได้ ตอนมีชีวิตก็เป็นตัวถ่วงภรรยากับท่านแม่ แม้ตายไปแล้ว แค่คิดจะแก้แค้นก็ยังทำไม่ได้…ฮือๆ…” วิญญาณชายพูดพลางก็เริ่มสะอึกสะอื้น
น้ำตาที่ไหลนองใบหน้าเป็นสีเลือดยิ่งดูน่ากลัวขึ้นไปอีก
“อย่ามัวร้องไห้อยู่เลย ลองคิดดูว่าความปรารถนาสุดท้ายของเจ้าคืออะไร ข้าจะพยายามทำแทนเจ้าให้สำเร็จ” เซี่ยเฉียวเอ่ยเรียบๆ
นางกระชับเตาอุ่นมือขนาดเล็กไว้แน่น
เวลานี้ยังไม่ใช่เวลาที่หนาวที่สุดในฤดูกาลนี้
พอหิมะตกนางคงจะไม่หนาวตายหรอกใช่ไหม
เซี่ยเฉียวมองออกไปข้างนอกด้วยจิตใจที่เลื่อนลอย
วิญญาณชายตนนั้นเงยหน้ามองอย่างทุกข์ระทม เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ความปรารถนาของข้า…”
แก้แค้นหรือ
ให้พวกที่แย่งชิงของพวกนั้นตกตายไปอย่างเขาเช่นนั้นหรือ
เมื่อคิดถึงตรงนี้วิญญาณชายก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว เวลานี้เขาเพิ่งรู้ว่าตนเองช่างไร้ค่าจริงๆ และแม้แต่ความปรารถนาที่ลึกที่สุดของเขาก็ไม่ใ
