วขมวดคิ้วเล็กน้อย
“พวกผู้ประสบภัยไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในเมือง นอกเสียจากว่าพวกเขาจะมีงานทำ แล้วนอกเมืองจะมีความปลอดภัยในเท่าในเมืองได้อย่างไรเล่า ก็จะมีพวกนักเลงอันธพาลคอยดูอยู่เลยว่าบ้านไหนได้ของดีๆ ไป หากเห็นใครท่าทางรังแกง่าย พวกมันก็จะเข้าไปแย่งชิงของทันที ของที่แย่งมาได้ก็เปลี่ยนมือขายให้โรงรับจำนำ พวกโรงรับจำนำก็ทำการค้าเช่นกัน เมื่อมีของมาขายให้ถึงที่เช่นนี้มีหรือจะไม่รับ แม่นางคิดว่าของที่รวบรวมมาได้นั้นสุดท้ายแล้วไปอยู่ที่ไหน” ผู้ดูแลเอ่ยอย่างลึกลับ
เซี่ยเฉียวรู้ทันทีได้โดยไม่ต้องคิดอะไรมากมาย ท้ายที่สุดแล้วของพวกนี้…
จะมีครอบครัวที่ร่ำรวยบางครอบครัวซื้อไป แล้วเปลี่ยนมือก่อนจะส่งไปนอกเมืองอีกครั้ง
“เสื้อผ้าถูกปล้น และอาหารก็คงไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่หรอกใช่หรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยอีก
“ใช่แล้ว ผู้ประสบภัยข้างนอกส่วนใหญ่ต้องอาศัยโจ๊กหรือทำงานเพื่อหาเงินเลี้ยงตัวเอง แต่คนส่วนใหญ่เมื่อดื่มโจ๊กเปล่าเป็นเวลาหลายเดือนเข้า สุขภาพของพวกเขาจะดีได้อย่างไร หน้าซีดเหลืองผ่ายผอม คิดจะหางานทำก็ยาก ถึงจะมีบางคนเอาเมล็ดข้าวไปแจกจ่ายให้โดยตรงก็ตาม แต่มันก็จะถูกแย่งชิงไปเหมือนกัน” ผู้ดูแลร้านหัวเราะ
แม้จะฟังดูโหดร้าย แต่เดิมทีพวกเขาก็เป็นผู้ประสบภัยอยู่แล้ว จะให้มีชีวิตที่ดีได้อย่างไร
นี่แค่เรื่องอาหารและเสื้อผ้าเท่านั้นนะ
ถึงอย่างไรการสร้างบ้านนอกเมืองก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ดังนั้นบ้านทั้งหม
