สบายใจ แต่นางกลับเห็นความตื่นเต้นบนใบหน้าของเซี่ยเฉียว?!
“เมิ่งจี๋ฟังเอ่ยกับผู้ดูแลสำนักศึกษาว่า ถั่วเงินห้าร้อยเมล็ดสำหรับพวกเจ้าทั้งสองคนนั้นง่ายเกินไป ในเมื่อจะแข่งขันกัน ไม่สู้แสดงความจริงใจออกมาหน่อย ขึ้นชื่อว่าเป็นการทำกุศลก็จะต้องช่วยเหลือประชาชน ในเมืองหลวงมักจะมีผู้ประสบภัยเข้ามาลี้ภัยอยู่เสมอ เขาต้องการให้พวกเจ้าออกไปนอกเมืองช่วยผู้ประสบภัยห้าสิบคน เพื่อให้ผู้ประสบภัยทั้งห้าสิบคนรู้สึกซาบซึ้งขอบคุณ และจะต้องทำตามกฎของสำนักศึกษาด้วย ซึ่งก็คือจะใช้ได้แค่ถั่วเงินเท่านั้น ไม่สามารถใช้อำนาจและเงินของที่บ้านได้”
“นอกจากนี้ กำหนดระยะเวลาช่วยเหลือไว้ก่อนสิ้นปี ตอนนี้ก็เหลือแค่เดือนกว่าๆ แล้ว พอถึงสิ้นปีสำนักศึกษาจะเชิญผู้ประสบภัยห้าสิบคนมาให้คะแนนโดยไม่ระบุตัวตน แต่ละคนจะให้คะแนนได้มากสุดคือห้าดาว คนที่ได้รับดาวมากที่สุดก็คือผู้ชนะ” ฉินหลิวเอ่ย
เซี่ยเฉียวฟังไปก็รู้สึกว่าช่างมีลูกเล่นเยอะเสียจริง
“หากชนะแล้ว…จะได้อะไรไหม เอาถั่วเงินหนึ่งหมื่นเมล็ดนั่นมาเป็นรางวัลด้วยได้หรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามด้วยความสงสัย
ฉินหลิวมองนางด้วยสายตาแปลกประหลาด “สำนักศึกษาจะชักค่านายหน้า แต่ถั่วเงินครึ่งหนึ่งจะมอบให้กับฝ่ายที่ชนะ”
“สำนักศึกษาได้ถั่วเงินไปเปล่าๆ ไม่ต้องลงแรงอะไรเลย” เซี่ยเฉียวหัวเราะ
นางก็อยากจะเปิดสำนักศึกษาบ้างแล้ว
ถั่วเงินห้าพันเมล็ดเมื่อแปลงเป็นเงินแล้วก็จะได้เงินห้าร้อยตำลึง!
เคี
