ขึ้นมาทันทีที่คิดได้เช่นนี้
“เดิมพัน! เจ้าพูดถูก! พวกเราไม่กลัวนางหรอก ก็แค่ผู้ประสบภัยห้าสิบคนเท่านั้นไม่ใช่หรือ ข้าก็มีเพื่อนเหมือนกัน เดี๋ยวข้าจะไปหาพวกเขาที่ชั้นเรียนหนึ่งสองสามสี่ดู ครอบครัวของข้าก็ค่อนข้างมั่งมี ข้าจะซื้อแลกถั่วเงินให้เจ้าด้วย!” ฉินหลิวพูดอย่างกล้าหาญ
เซี่ยเฉียวอดยิ้มไม่ได้
ฉินหลิวตกตะลึงไปทันทีเมื่อเห็นนางยิ้ม “เซี่ยเฉียว เจ้ายิ้มแล้วสวยมากเหลือเกิน”
“…” มุมปากเซี่ยเฉียวแข็งค้างทันที
ฉินหลิวก้มหน้าลงทันทีด้วยความเขินอาย
นางชอบเซี่ยเฉียวประการแรกเพราะเซี่ยเฉียวเป็นคนตระกูลเซี่ยที่มีบุญคุณต่อนาง และประการที่สองเพราะนิสัยของเซี่ยเฉียวนั้นทำให้นางรู้สึกสบายใจ!
ไม่นานหลังจากที่ฉินหลิวพูดคุยกับเซี่ยเฉียวจบท่านอาจารย์หลี่ว์ผู้เฒ่าก็มาถึง
อาจารย์ผู้ชราเข้าห้องเรียนมาแล้วก็เหลือบมองเซี่ยเฉียวก่อน
ผ่านไปสักพักเขาก็พูดถึงเรื่องการแข่งขันนี้ขึ้นมา
“หากพวกเจ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่เห็นด้วยในเรื่องนี้ก็ช่างมันเถอะ” อาจารย์หลี่ว์กล่าวเสริม
ทันใดนั้นซย่าหย่าอวิ๋นก็ลุกขึ้นยืนทันที “เซี่ยเฉียว เจ้ากับข้ามาแข่งกันอย่างยุติธรรม!”
“แข่งขันกันนั้นย่อมได้ แต่แม่นางซย่า เจ้ากับข้าไม่ได้มีความแค้นต่อกัน ท่าทางดุร้ายดื้อรั้นของเจ้าในตอนนี้เป็นเพราะอะไรหรือ เจ้าเข้าใจตัวเองหรือไม่” เซี่ยเฉียวหัวเราะเบาๆ
สายตาของซย่าหย่าอวิ๋นหรี่ลง
เพราะอะไรหรือ
เดิมทีนางและเซี่ยเฉียวไม่ได้มีความแค้นใหญ่หล
