คงเป็นไปไม่ได้แล้ว โดยเฉพาะของที่มอบให้เพื่อนร่วมงานของท่าน ในเมื่อให้ไปแล้วก็ไม่ต้องไปคิดอะไรมากอีก แต่ทางด้านตระกูลหลูท่านสามารถลงแรงเต็มที่ได้…” เซี่ยเฉียวพ่นลมหายใจ และดื่มน้ำก่อนจะเอ่ยต่อ “ท่านต้องส่งข่าวเรื่องหย่าร้างนี้ไปที่ตระกูลหลู ท่านส่งคนตำหนิพวกเขาที่นั้น จะต้องโหดเหี้ยมดุดันหน่อย บอกพวกเขาว่าหลูซื่ออาศัยท่านคนเดียวเพื่อเลี้ยงดูครอบครัวเดิมของนางตั้งหลายสิบคน…แค่กๆ…หากตระกูลหลูยังพอมีศักดิ์ศรีอยู่บ้างก็คืนของที่หลูซื่อส่งมาให้ก่อนหน้านี้มา อย่างน้อยก็น่าจะได้คืนมาบ้างสักครึ่ง”
ตระกูลหลูจะต้องมีทายาทรุ่นเยาว์อยู่บ้าง และเพื่อเห็นแก่ชื่อเสียงและอนาคตของทายาทรุ่นหลังเหล่านี้ พวกเขาคงไม่กล้าเพิกเฉยต่อของพวกนั้นทั้งหมด
“ใช่แล้ว! เจ้าพูดถูก ข้าจะส่งไปคนไปจัดการ!” เซี่ยหนิวซานตบหน้าขาดังฉาดด้วยความยินดีอย่างยิ่ง
“ท่านพ่อ ยาของข้าหมดตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ท่านให้คนซื้อมาให้ข้าสักหน่อยได้หรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ย
ยาเม็ดของนางยังพอมีเหลืออยู่พอกินไปอีกเดือน
แต่นางแค่อยากจะเห็นท่าทางทุกข์ใจของท่านพ่อนางเท่านั้น
เป็นอย่างที่คาด ทันทีที่เซี่ยเฉียวเอ่ยขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยหนิวซานก็แข็งค้าง เขาพูดลอดไรฟันออกมา “ซื้อ! ข้าจะให้พ่อบ้านไปเบิกเงินมาจากห้องบัญชีเดี๋ยวนี้!”
เซี่ยเฉียวยิ้มน้อยๆ ก่อนจะกลับไปยังเรือนของตนเองด้วยความพึงพอใจ
เซี่ยหนิวซานจ้องหน้าพ่อบ้านทันทีที่นางจากไป “เจ้าจัด
