องเฮาเพียงแต่พยักหน้าเล็กน้อยเท่านั้น แล้วสั่งให้นางและเซี่ยเฉียวถอยกลับออกไปทั้งคู่
ซย่าหย่าอวิ๋นนั่งอยู่ท่ามกลางผู้คน ในใจทั้งรู้สึกโกรธกรุ่นและหดหู่
นางรู้สึกว่าเมื่อสักครู่นางวิ่งออกไปเหมือนคนโง่ เสียแรงเปล่า ทำให้เซี่ยเฉียวเดือดร้อนไม่ได้ ยังลากตัวเองเข้าไปพัวพันด้วยอีก
ยิ่งคิดก็ยิ่งเสียใจ
ตอนนี้นางไม่กล้าที่จะเป็นจุดเด่นใดๆ อีก แต่หลังจากที่รอให้ทุกคนหันไปสนใจกับโคลงกลอนแล้ว นางก็ระบายอารมณ์เอากับของที่อยู่ใกล้มือ
นางทุบจานใบหนึ่งทันที
แล้วหันกลับไปถลึงตาใส่นางกำนัลที่อยู่ด้านหลัง “ยังไม่รีบเอามันออกไปอีก!”
นางกำนัลไร้ความผิด นางเพิ่งจะเปลี่ยนจานไปบางส่วน พริบตาเดียวก็แตกอีกแล้ว
ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำงานไป
“นางแกล้งนางกำนัลอีกแล้ว!” วิญญาณตนหนึ่งแหกปาดฉีกยิ้มเอ่ยขึ้นข้างหูของเซี่ยเฉียว ลูกตาข้างหนึ่งหลุดออกมาด้วยความโกรธ “ตัวเองใส่ความคนอื่นไม่สำเร็จ ถือดีอะไรมาระบายอารมณ์กับนางกำนัลอย่างพวกเรา”
“ข้านึกถึงตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ ได้เจอเจ้านายที่เหมือนกับนาง ข้าก็แค่หวีผมเจ้านายแรงไปหน่อย แต่นางกลับตบปากข้า! ตอนนั้นข้าแค่สิบกว่าปีเอง หน้าบวมไปทั้งหน้า แล้วข้าก็ยังต้องถูกนางกำนัลคนอื่นๆ หัวเราะเยาะด้วย…”
พวกวิญญาณพูดไปพูดมาก็เข้ามาใกล้ซย่าหย่าอวิ๋น
บางตนเหยียดเล็บสีแดงสดออกมาข่วนใบหน้าของซย่าหย่าอวิ๋น ในขณะที่บางตนพยายามบีบคอของนาง
ตอนที่ 268 ไม่ค่อยสงบ
เซี่ยเฉียวที่นั่งอยู่ข้างๆ รู
