นับว่าใช่ แต่ก็ไม่ได้เป็นอย่างนั้นทั้งหมดเสียทีเดียว ที่นางแขวนไว้คือจี้หยกผิงอัน[1] ที่ร้อยเรียงกันเป็นสายยาวเส้นหนึ่ง
จี้หยกผิงอันนั้นไล่เรียงจากใหญ่ไปเล็ก แม้จะดูแปลกแต่กลับงดงามอยู่บ้าง
นอกจากนี้ตรงเอวของนางยังมีถุงหอมเล็กๆ แขวนอยู่อีกจำนวนหนึ่ง
เซี่ยเฉียวยกข้อมือของนางขึ้นแสดงให้เห็นสร้อยกระดิ่งที่ร้อยแขวนอยู่บนข้อมือ อีกข้างหนึ่งเป็นเชือกถักสีแดงสองสามเส้น และกำไลหยกวงหนึ่ง
“ของของแม่นางซย่าก็ดีอยู่นะ เพียงแต่บนตัวข้าไม่มีที่ตรงไหนที่จะห้อยได้แล้วจริงๆ ไว้ครั้งหน้าแม่นางซย่าบอกข้าล่วงหน้าสักหน่อย ข้าจะเว้นที่ไว้ให้” เซี่ยเฉียวเอ่ยจบก็สวมเสื้อคลุมกลับไปตามเดิม
สีหน้าของทุกคนแปลกประหลาด
เนื่องจากเสื้อคลุมของเซี่ยเฉียวค่อนข้างใหญ่ เมื่อครู่จึงไม่มีใครสังเกตเห็นว่าเครื่องประดับที่นางพกไว้ด้านในเป็นเช่นไร
เมื่อพวกนางได้เห็นเข้าในเวลานี้จึงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
เอวของเซี่ยเฉียวนั้นบางมาก การห้อยแขวนเครื่องประดับไว้เต็มรอบเอวนั้นคงจะไม่ดี แค่ตอนนี้นางสามารถแขวนสิ่งเหล่านี้ได้ก็นับว่ามากมายแล้ว หากให้นางห้อยเงื่อนคู่รักเพิ่มเข้าไปอีกย่อมเป็นไปไม่ได้จริงๆ หากนางแขวนไว้จริงๆ แล้วล่ะก็ ของสิ่งนั้นก็จะเหมือนกับเป็นตัวแทนให้คิดถึงอีกคน ทั้งยังเป็นการจงใจโอ้อวด นางไม่น่าจะโง่ขนาดนั้น
อีกอย่างเงื่อนคู่รักนี้ไม่ใช่อันเล็กๆ มันยังผูกหยกเอาไว้ด้วย
อย่ามองว่าที่เอวของเซี่ยเฉียวห้อยสิ่งของเอาไ
