ก็มาเกิดเรื่องขึ้นอีก หากส่งของขวัญไปตอนนั้นก็ออกจะไม่เหมาะสมอยู่บ้าง
แต่พวกนางทั้งสามคนจดจำบุญคุณน้ำใจคราวนี้ไว้แล้ว
“พวกเราไม่เชื่อข่าวลือข้างนอกพวกนั้น เจ้าอย่าได้ใส่ใจเลย” ฉินหลิวรีบเอ่ยปลอบโยน
เซี่ยเฉียวยิ้มให้พวกนาง “ขอบคุณมาก”
ฟังมู่เสวี่ยรู้สึกว่าเซี่ยเฉียวเป็นคนค่อนข้างเก็บตัว ไม่ค่อยชอบพูดคุย ทั้งยังไม่ชอบเงยมองหน้าผู้คน
จนถึงตอนนี้นางยังไม่กล้าจินตนาการว่าวันนั้นที่เซี่ยเฉียวฟาดเตาลงบนหน้าซย่าหย่าอวิ๋นนางต้องรวมรวมความกล้ามากมายเพียงใด
และในเวลานี้เมื่อซย่าหย่าอวิ๋นเห็นเซี่ยเฉียว นางก็นึกถึงความอับอายในวันนั้น
“พี่หญิงต่ง โชคดีที่วันนั้นท่านกล้าหาญและตรงไปตรงมา ทำให้คนหน้าด้านตระกูลเซี่ยไม่ประสบความสำเร็จ ถ้าหากท่านไม่ระวังถูกครอบครัวของเขาทำลายชื่อเสียง เช่นนั้นอนาคตของท่านคงจบสิ้นจริงๆ แล้ว” จู่ๆ ซย่าหย่าอวิ๋นก็เอ่ยขึ้น
ต่งซีอวิ๋นขมวดคิ้วเล็กน้อย “ข้าไม่อยากพูดถึงเรื่องเมื่อตอนนั้นแล้ว”
ซย่าหย่าอวิ๋นสีหน้ากระอักกระอ่วนไปครู่หนึ่ง
“ข้าก็เรียกร้องความเป็นธรรมแทนพี่หญิงนั่นแหละ ท่านดูเซี่ยเฉียวนั่นสิ เพราะเรื่องภาพวาดและอักษรคราวก่อน ทำให้คนของเรือนคงกู่ทั้งหมดประคบประหงมนางราวกับเป็นของล้ำค่าไปเสียแล้ว มีไม่น้อยที่พูดกันเป็นนัยๆ ว่าคนของเรือนหมู่ตันแต่ละคนไม่มีใครสู้นางได้ ในวาระโอกาสเช่นนี้มีแต่นางที่แต่งตัวมาอย่างงดงาม นางคงไม่ได้มีแผนการอะไรหรอกนะ” ซย่าหย่าอวิ๋นเอ่ย
“
