มาจารย์แล้วและไม่ควรมีข้อผิดพลาดเช่นนี้ ดังนั้นปัญหานี้ของรัชทายาทจึงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะหาสาเหตุได้
ดังนั้นตอนนี้นางจึงยังไม่รู้ว่าจะแก้ไขมันได้อย่างไร
อย่างไรก็ตามตอนนี้นางไม่รู้ก็จริง แต่นางก็สามารถตรวจสอบทีหลังได้
อักษรแปดตัวยามเกิด สุสานหลวง หรือคนสร้างพลังพิฆาตขึ้นมา แม้จะใช้เวลาหน่อย แต่ย่อมสามารถหาได้ว่าปัญหาอยู่ตรงไหนกันแน่
อย่างไรก็ตามเรื่องนี้ค่อนข้างยากลำบาก ดังนั้นแม้ว่าใบหน้านี้ของรัชทายาทจะถูกใจนางมากแค่ไหน แต่นางก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้มาก่อน
“ไม่ต้องหรอก แม่นางเซี่ยร่างกายอ่อนแอ ข้าจะรบกวนเจ้าได้อย่างไร” เวลานี้จ้าวเสวียนจิ่งนั่งหลังตรงก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสงบ
เซี่ยเฉียวรู้สึกอับอาย เวลานี้นางยังนอนอยู่ตรงนี้และไม่สามารถขยับได้ “ผู้บำเพ็ญเพียรลงมือก็เป็นเรื่องที่ถูกที่ควรแล้ว มันเป็นการสะสมพรให้ตัวข้าเองด้วย”
เซี่ยเฉียวถอนใจอยู่ในอก
รัชทายาทในตอนนี้เหมือนโอ่งเก็บน้ำขนาดใหญ่ แม้จะดูอวบใหญ่แต่ที่จริงแล้วมีรูใหญ่อยู่ด้านล่าง!
ปราณมังกรของชีพจรแคว้นส่งไปถึงเขาอย่างไม่ขาดสาย แต่เขากลับเก็บไว้ได้ก็เพียงนิดเดียวเท่านั้น อย่างอื่นก็ไม่มีแล้ว เพราะมีรูรั่วใหญ่ ของสกปรกจากภายนอกจึงเข้าใกล้เขาได้ พลังหยินและหยางก็ไม่มั่นคง
อันที่จริงแล้วเขาค่อนข้างน่าสงสาร
เซี่ยเฉียวเหลือบมองเขาอย่างเห็นใจ
ไม่รู้ว่านางดื่มเหล้าลงท้องมากไปแค่ไหน ดวงตาจึงเปิดแค่ครึ่งเดียว สายตาริบหรี่จึงดู
