ดาษยันต์ แค่หยดเดียวเขาก็คงจะปวดใจอยู่นาน
“เด็กน้อย ถึงเจ้าจะเป็นรัชทายาท พวกเราก็ไม่กลัวเจ้าหรอก เจ้าไม่กลัวว่าต่อไปจะนอนหลับไม่เป็นสุขหรือ”
“ฝ่าบาท ท่านสนใจแม่นางคนนี้หรือ หากอย่างนั้นเอาอย่างนี้ไหม ท่านแอบลงมือ พวกเราไม่เอาไปพูดกับคนนอกหรอก ดีไหม”
“ถึงแม่นางน้อยคนนี้ฟื้นขึ้นมา นางก็ไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง พวกเราไม่บอกนางแน่นอน ฝ่าบาท ฝ่าบาท?!”
“…”
จ้าวเสวียนจิ่งนวดหว่างคิ้ว แล้วยืนขึ้นอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะหาผ้านุ่มๆ ยัดเข้าไปในปากเซี่ยเฉียวทันที
ชั่วขณะถัดมาโลกก็เงียบสงบลง
จ้าวเสวียนจิ่งก็ไม่หันไปมองนาง ถึงอย่างไรใบหน้าของเซี่ยเฉียวก็ทำให้คนสับสนได้ง่าย หากวิญญาณพวกนั้นแกล้งร้องไห้ขึ้นมา ใบหน้างดงามดั่งดอกสาลี่ต้องหยาดฝนเช่นนั้น เขาจะไม่ใจอ่อนได้อย่างไร
จ้าวเสวียนจิ่งจัดการได้เบ็ดเสร็จเด็ดขาดมาก พวกวิญญาณดูแล้วก็คิดว่าต่อให้พวกเขาสิงร่างเซี่ยเฉียวไปก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง พวกเขาทั้งหมดก็มาล้อมรอบตัวจ้าวเสวียนจิ่งด้วยความไม่พอใจ
พวกเขาแยกเขี้ยวกางกรงเล็บ ท่าทางน่ากลัวอย่างยิ่ง
แต่น่าเสียดายที่จ้าวเสวียนจิ่งมองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
เมื่อไม่มีวิญญาณสิงร่างแล้ว เซี่ยเฉียวก็ยังคงไม่ได้สติต่อไปอีกพักหนึ่ง พอตอนที่นางเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมา…
นางก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าปากของนางถูกอุดไว้และร่างกายก็ถูกมัดไว้ด้วย
เมื่อมองไปรอบๆ นางก็เห็นร่างที่คุ้นเคยที่ริมหน้าต่าง เช่น
