ที่เหล่าวิญญาณบัณฑิตจากไป ภายในห้องก็เงียบงัน ควันหายไป ประกายไฟก็ดับแล้ว ไม่มีลมพัดแม้แต่น้อย และรูปภาพเทพเจ้าที่ประตูก็หล่นลงมาตามธรรมชาติ
เซี่ยเฉียวจึงเก็บของขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
พวกฟังมู่เสวี่ยสีหน้าดูไม่ได้เลย นางรีบสั่งสาวใช้ทันที “พวกเจ้ารีบไปซื้อเสื้อผ้ามาหน่อย แล้วก็เจ้าไปคอยเฝ้าประตูไว้ อย่าให้คนข้างนอกเขามาได้!”
พวกบ่าวหญิงชราก็รีบออกไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน
ฟังมู่เสวี่ยจัดการเรียบร้อยก็รีบหันไปทางเซี่ยเฉียวทันที “แม่นางเซี่ย โชคดีที่ได้เจ้าช่วยไว้ หากเมื่อครู่ปล่อยให้คนนอกบุกเข้ามาแล้วล่ะก็ พวกเราก็คง…พังหมดเป็นแน่”
นางรู้ดีว่าพวกคนข้างล่างที่พยายามจะบุกเข้ามาต่างก็มีเจตนาดี แต่พวกนางเป็นผู้หญิง ชื่อเสียงก็เป็นเรื่องสำคัญ
เสียชื่อเสียงก็เท่ากับจบสิ้นชีวิต!
“ไม่เจ็บใช่ไหม” เซี่ยเฉียวถามด้วยความเป็นห่วง
ฟังมู่เสวี่ยส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว “ไม่หรอก แต่เมื่อครู่ตอนที่ดับไฟถูกตีไปสองสามครั้งก็เจ็บอยู่บ้าง แต่ไม่เป็นไร”
