็ได้พบกับใบหน้าที่คุ้นเคย “เหลาสุรานี่อยู่ห่างจากจวนตระกูลเซี่ยตั้งไกลนี่ เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร”
“บังเอิญผ่านมา” เซี่ยเฉียวเอ่ย
คนที่นั่งอยู่ตรงชั้นบนเป็นคนของเรือนคงกู่
พวกนางมีกันทั้งหมดสี่คน ได้แก่ ฟังมู่เสวี่ย ซย่าหย่าอวิ๋น และหญิงสาวอีกสองคนที่เซี่ยเฉียวก็รู้จักเพียงแต่ไม่เคยได้พูดคุยกัน หากนางจำไม่ผิดน่าจะเป็นเมิ่งซูเซียงและเฟิงซวงซวง
“ในเมื่อผ่านมาแล้ว ไม่สู้นั่งกับพวกเราเสียเลยเล่า ข้างล่างมีคนกำลังต่อบทกลอนกันอยู่” ฟังมู่เสวี่ยยิ้มและลากเซี่ยเฉียวเข้าไปอย่างรวดเร็ว
นับตั้งแต่เกิดเรื่องปลอมแปลงวาดภาพครั้งก่อน ความสัมพันธ์ของนางกับคนในเรือนคงกู่ก็ไม่เลวเลย
อย่างน้อยที่สุดก็สามารถพูดคุยทักทายได้เป็นปกติ และไม่จำเป็นต้องพุ่งเป้าขัดแย้งกันทุกวันแล้ว
แน่นอนว่ายกเว้นซย่าหย่าอวิ๋น
“ไม่เป็นไร” เซี่ยเฉียวเอ่ย
เวลานี้นางอยากอยู่อย่างสงบ
“เซี่ยเฉียว บ้านของเจ้าอยู่ไกลตั้งขนาดนี้ แต่เจ้าบอกว่าบังเอิญผ่านมาก็น่าจะเป็นเรื่องโกหกใช่หรือไม่” ซย่าหย่าอวิ๋นยิ้ม และกวาดตามองพวกบัณฑิตที่อยู่ด้านล่าง “หรือว่า…ครอบครัวของเจ้าหาคู่หมายไว้ให้เจ้าแล้ว เจ้าก็เลยมาหาเขา? อีกอย่าง วันนี้เจ้าใส่ชุดอะไรของเจ้าน่ะ ผ้าลินินเนื้อหยาบ ตระกูลเซี่ยยากจนจึงถึงขนาดนี้แล้วหรือ”
“หย่าอวิ๋น!” ฟังมู่เสวี่ยไม่พอใจเล็กน้อย “พวกเราเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนกันทั้งนั้น เจ้าอย่าได้เอาแต่พุ่งเป้าหาเรื่องแม่นางเซี่ยทุกครั้ง
