จะให้พ่อของนางหย่ากับนาง?!
หลูซื่ออดจินตนาการไปต่างๆ นานาไม่ได้
เวลานี้เซี่ยเฉียวรู้สึกราวกับนางมาเป็นแขกแล้วจริงๆ นางนั่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่ต้องทำอะไรทั้งสิ้น มีของว่างและชาอยู่ใกล้มือ เพียงแต่บรรยากาศรอบด้านค่อนข้างเย็นชา และไม่มีใครพูดคุยด้วย
นางให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์ ต่อให้นางเหนื่อยแค่ไหน แต่นางก็พยายามเคารพผู้อื่นอย่างเต็มที่ มีรอยยิ้มบนใบหน้า หยัดกายตรง สุภาพและมีมารยาท
แต่หญิงชรากลับอึดอัดแทบตายแล้ว
ท่าทางของเซี่ยเฉียวทรงคุณธรรมเช่นนี้ ใครมันจะผ่อนคลายลงได้
อย่าว่าแต่หญิงชราเลย แม้แต่พวกเซี่ยหมั่งซานและเซี่ยฉงซานรวมไปถึงลูกชายของพวกเขา เวลานี้พวกผู้ชายพวกนี้ยังต้องนั่งและยืนอย่างสุภาพ พวกเขายังไม่เคยมีมารยาทขนาดนี้มาก่อน
เซี่ยผิงกั่งเห็นเป็นเช่นนี้ก็รู้สึกสบายใจ
หญิงชราต้องการเบี่ยงเบนความสนใจออกจากเซี่ยเฉียว หลังจากครุ่นคิดอยู่นานนางก็พูดกับเซี่ยผิงไหว “ช่วงนี้เจ้าไปเรียนที่สำนักศึกษาเป็นอย่างไรบ้าง เจ้าเป็นเด็กที่ดูมีอนาคตที่สุดแล้วในบ้านเรา ดูพี่น้องของเจ้าพวกนี้สิ ไม่มีสักคนที่ได้เรื่องได้ราวเหมือนเจ้าที่เรียนหนังสืออย่างจริงจัง!”
เมื่อก่อนหลังจากที่หญิงชราเอ่ยชมแล้ว หลูซื่อก็จะคอยเออออยกยอจนเซี่ยผิงไหวลอยขึ้นฟ้า
นางไม่ได้พูดถึงว่าเซี่ยผิงไหวได้เรียนรู้อะไรมาแล้วบ้าง เพียงแต่ชมว่าเซี่ยผิงไหวฉลาดเท่านั้น
เวลานี้หลูซื่อไม่อยู่ด้วยแล้ว จึงไม่มีใครคอยยกยออีก เซี่ยผิงไหวก็ไ
