กลูกสาว แต่เงินที่นางใช้แสดงความรักต่อลูกสาวนี้ก็มาจากเซี่ยหนิวซาน
ซีเอ๋อร์ไม่มีมารดาแท้ๆ แล้วก็จริง แต่ก็มีหลูซื่อเป็นแม่เลี้ยง เมื่อเซี่ยเฉียวพูดเช่นนี้ก็ราวกับนางเป็นแม่เลี้ยงที่ไม่ดีกระนั้น
นางยิ้มไม่ออกแล้ว
“เมื่อก่อนตอนที่มาที่นี่ไม่ว่าครั้งไหนครอบครัวของเราก็เป็นมิตรกันดี เหตุใด้คราวนี้จึงวุ่นวายแบบนี้!” หญิงชราพ่นลมหายใจ
เซี่ยเฉียวทำราวกับไม่ได้ยิน
นางลูบศีรษะเซี่ยซี “เซี่ยซีของเรามากี่ครั้งก็ไม่เคยมีครั้งไหนมีความสุขเท่าครั้งนี้ใช่ไหม”
“อืม” เซี่ยซีพยักหน้าอย่างจริงจัง
ใบหน้านางแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มสดใส สองมือกอดห่อผ้าไว้แนบอก ดูท่าทางมีความสุขอย่างยิ่ง
นางรวยแล้ว
หลังจากตอบรับคำพูดของเซี่ยเฉียวแล้ว มือน้อยๆ ก็ยังยื่นเข้าไปในห่อผ้าและกวาดมือไปมาทำให้เกิดเสียงกระทบดัง สดใส ดวงตาของนางมองเข้าไปข้างในซ้ายทีขวาที แต่ให้มองอย่างไรก็ยังรู้สึกไม่พอสักที
“พี่หญิงใหญ่ท่านดีขึ้นบ้างแล้วหรือไม่” เซี่ยผิงไหวเอ่ยถาม
เซี่ยเฉียวพยักหน้า “ครั้งนี้ต้องขอบใจเจ้ามาก หากไม่ได้เจ้าประคองข้าไว้ ข้าต้องล้มลงแล้วแน่ๆ พอกลับบ้านแล้ว ข้าจะทำขนมให้เจ้ากินนะ”
เซี่ยเฉียวยิ้มอย่างอ่อนโยน
เซี่ยผิงไหวเกาศีรษะอย่างเขินอาย “ไม่เป็นไรหรอก…เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”
พี่หญิงใหญ่หน้าตาอย่างกับเซียนไม่มีผิด!
งดงาม โดยเฉพาะยามแย้มยิ้ม นางเหมือนแสงอาทิตย์ที่หลอมละลายทุกสิ่ง ทำให้คนละสายตาไม่ได้จริงๆ
“พี่หญิงใหญ่ทำขนมไ
