ว ก็ให้ขุดต้นหอมหมื่นลี้ขึ้นมา แล้วนำของที่ขุดขึ้นมาได้ส่งไปที่หอส่องชะตาบนถนนทางทิศตะวันออก นั่นนับเป็นค่าตอบแทนของงานครั้งนี้”
สามีภรรยาตระกูลเว่ยพยักหน้าอย่างงุนงง
“แต่ว่านะ ตอนนี้ลูกสาวของพวกเจ้ายังคงอยู่ในมือของข้า ต้องรออีกสักพักถึงจะไปเกิดใหม่ได้ หากพวกเจ้าต้องการให้นางมีชีวิตที่ดีขึ้นในชาติหน้า ก็สามารถมาซื้ออะไรหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณของนางได้ และทำความดีให้มากขึ้นเพื่อสะสมบุญให้นาง” เซี่ยเฉียวเอ่ยขึ้นอีก
สามีภรรยาตระกูลเว่ยไหนเลยจะไม่ตอบรับเมื่อได้ยินดังนั้น
พวกเขารีบคุกเข่าขอบคุณนางอีกครั้งราวกับไก่น้อยก้มจิกข้าว
“รับเงินแล้ว สิ่งนี้ไม่รับ” หลังจากที่พูดจบเซี่ยเฉียวก็โบกมือ แล้วขึ้นรถม้าไป
เซี่ยผิงกั่งเหลือบมองไปทางรถม้า เขามีความรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง
ผู้หญิงคนนี้เป็นศิษย์พี่ขององค์ชายรัชทายาท? นางดูอ่อนแออย่างยิ่ง แต่ก็น่าจะมีความสามารถจริงๆ หาไม่เช่นนั้นแล้วหมอกควันสีดำเมื่อครู่นี้คงจะสลายหายไปอย่างรวดเร็วขนาดนั้นได้อย่างไร
จ้าวเสวียนจิ่งติดตามไปส่งเซี่ยเฉียวกลับหอส่องชะตาด้วยตัวเอง
เขามาที่นี่ครั้งแรก แต่ตอนที่เข้ามาเห็นสิ่งต่างๆ ก็ยิ่งรู้สึกว่าศิษย์พี่ของเขาคนนี้มีพฤติกรรมคล้ายกับเซี่ยเฉียวถึงแปดเก้าส่วน
ก่อนหน้านี้ที่เมืองสือฝั่ง เซี่ยเฉียวก็ขายยันต์ ภายในตระกร้าไม้ไผ่นั้นก็ยังมียันต์อยู่ปึกหนึ่ง
เพียงแต่ว่าหากเซี่ยเฉียวคือโม่ชูเซิงแล้วล่ะก็…
นางกราบอาจารย์ตั้งแต่เมื่อไร
