ค่อยดี ถึงได้…” ฮูหยินเว่ยชะงักไป “หรือว่า…”
“สุขภาพร่างกายนางไม่ดีก็จริง แต่ข้ามองหน้าลูกเขยของเจ้าแล้วเห็นความลามกอนาจาร เกรงว่ามันอาจจะเกี่ยวข้องกับเขา” เซี่ยเฉียวเอ่ยขึ้นอีก
“เป็นไปไม่ได้หรอก ลูกเขยของข้ากตัญญูต่อพวกเราทั้งสองมาก…เขาก็เติบโตขึ้นมาในสายตาของพวกเราด้วย…” นายท่านเว่ยเอ่ยโดยสัญชาตญาณ
จะบอกว่าเขาเป็นเหมือนลูกก็ไม่ผิดแม้แต่น้อย!
วิญญาณหญิงสาวนั้นก็ยืนอยู่ข้างพ่อแม่ของนาง
เมื่อนางเห็นว่าพ่อแม่ของนางไม่ยอมเข้าใจเช่นนี้ก็ยิ่งโศกเศร้าเสียใจ
“รบกวนท่านเซียนช่วยบอกท่านพ่อข้าด้วยว่า ลูกเสียใจที่ตัดสินใจผิด ท่านพ่อพาข้ากลับบ้านเถอะนะ แม้ว่าข้าจะตาย ไปแล้ว ข้อก็ไม่อยากอยู่ที่ตระกูลเจิ้งแล้ว” วิญญาณหญิงสาวเอ่ยขึ้นมาอีก
เซี่ยเฉียวเข้าใจ
เซี่ยเฉียวหยิบยันต์ออกมา ก่อนจะแสร้งทำท่าอะไรเล็กน้อย หลังจากนั้นไม่นานนางก็เอ่ยคำพูดของวิญญาณหญิงสาวออกมาหนึ่งรอบ
“นางขอให้ข้าพานางกลับบ้านหรือ” สีหน้าของนายท่านเว่ยเปลี่ยนไปอย่างมาก
หนึ่งวันก่อนที่ลูกสาวของเขาจะแต่งงานออกไป ทั้งครอบครัวนั่งอยู่ด้วยกัน มีทั้งความรู้สึกยินดีและโศกเศร้า
ลูกสาวของเขาพูดว่า หากนางได้รับความไม่เป็นธรรมจนต้องลำบากใจ นางจะกลับไปฟ้องที่บ้าน แล้วให้ท่านพ่อของนางออกหน้าทวงความยุติธรรมแทนนาง และพานางกลับบ้าน…
“ข้า ข้าขอถามท่านผู้รู้หน่อยได้หรือไม่ว่า แท้จริงแล้วลูกสาวของข้า…ล้มป่วยจนตายใช่หรือไม่ เพราะเขามีคนอื่นอยู่ข้างน
