ีด้วยความตึงเครียด
จ้าวเสวียนจิ่งขมวดคิ้วพลางมองข้อมือของตน จากนั้นก็บิดข้อมือออกอย่างรังเกียจ “หากท่านเหมาะ ท่านอาจารย์ก็คงจะจับคู่ให้ท่านแล้ว จะไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลยตลอดหลายปีนี้ได้อย่างไร ในเมื่อท่านอาจารย์ไม่เอ่ยปาก กระทั่งขัดขวางการรอคอยที่จะพบหน้าของท่าน นั่นก็แปลว่าอยากให้ท่านเลิกล้มความคิดนี้”
ท่านอาจารย์รักใคร่เอ็นดูโม่ชูเซิงมาก
ตอนที่สั่งสอนพวกเขาในช่วงหลายปีก่อนหน้านี้ ท่านก็มักจะเอ่ยถึงโม่ชูเซิงอยู่เป็นประจำ
แต่ทุกครั้งที่เซียวอวี้หรงเอ่ยว่าอยากจะเชิญศิษย์พี่ให้มารวมตัวกันที่เมืองหลวง สีหน้าของท่านอาจารย์ก็เปลี่ยนไปทันที
เห็นได้ชัดว่าในสายตาของท่านอาจารย์เซียวอวี้หรงไม่ได้เป็นคู่ครองที่เหมาะสมของโม่ชูเซิง
เมื่อพูดถึงกระบี่ไม้ท้อนั่น…
จ้าวเสวียนจิ่งนึกถึงความประหลาดใจตอนที่เขาได้รับของขวัญ เขายังรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ
งานฝีมือของกระบี่เล่มนั้นธรรมดาทั่วไป กระทั่งรู้สึกว่าหยาบมือไปหน่อย งานแกะสลักด้านบนก็ไม่ได้เนียนละเอียดมากนัก มันเหมือนของเล่นที่เด็กน้อยทำขึ้นกระนั้น
เขาสงสัยมาตลอดว่าตอนนั้นนางส่งของนี้มาผิดโดยไม่ได้ตั้งใจใช่หรือไม่
หรือว่าศิษย์พี่โม่อาจจะแต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว ส่วนกระบี่ไม้ท้อนี่ก็เป็นของเล่นที่เด็กๆ ในบ้านทำขึ้นมา แล้วนางจึงส่งมาให้พวกเขาร่วมสนุกด้วย?
เซียวอวี้หรงจะยอมล้มเลิกง่ายๆ ได้ที่ไหน
“ข้าอยากจะได้ยินศิษย์พี่โม่พูดคำนี้ด้วยปากของนางเอง” เซีย
