จริงแล้วเขาฉลาดกว่าท่านลุงเซี่ยของเจ้ามาก เขาทำงานที่ศาลตัดสินคดีความ เคยสืบคดีมาแล้วไม่น้อย หากเจ้าทำผิดจริงๆ เกรงว่าคงปิดบังไม่ได้หรอก!” หลูซื่อรีบเอ่ยอธิบาย
เผยหว่านเย่ว์ก้มหน้าลงเล็กน้อย
“ข้าไม่ได้ทำ” ต่อให้ตายเผยหว่านเย่ว์ก็ไม่ยอมรับ “ใครบอกว่าจะต้องอาศัยหยกหรือไม่ก็เงินของพวกท่านเท่านั้นจึงจะเข้าเรียนที่สำนักศึกษาหลวงได้กันล่ะ! ข้าคิดหาวิธีให้ตัวเองได้แล้ว ไม่จำเป็น ไม่จำเป็นต้องขโมยหรอก…”
“เจ้าว่าอะไรนะ” หลูซื่อตกตะลึง
“ข้าบอกว่าข้าหาวิธีได้แล้ว” เผยหว่านเย่ว์เอ่ยขึ้นอีก
แต่เมื่อนางพูดอย่างนี้ หลูซื่อก็ยิ่งสงสัยมากขึ้นไปอีก
ลูกสาวของนางเพิ่งมาถึงได้ไม่นาน? จะหาวิธีมาจากไหน
“ท่านแม่ ข้าอยู่ที่สำนักศึกษากู่หลันย่อมรู้จักคนอื่นอยู่บ้าง อาเขยของเพื่อนคนหนึ่งเป็นขุนนางขั้นสาม นางเคยบอกกับข้าว่าหากอยากไปเรียนที่สำนักศึกษาหลวงจริงๆ ก็สามารถขอให้อาเขยของนางเขียนจดหมายแนะนำให้ข้าได้ ท่านแม่ ข้าไม่ต้องใช้เงินแล้ว แม้ว่าข้าจะไม่ได้เป็นคนตระกูลเซี่ย ก็สามารถไปเรียนที่นั่นได้แล้ว!” สายตาของเผยหว่านเย่ว์ทั้งตื่นเต้นและรอคอย
แต่หลูซื่อกลับงุนงงไป
ขุนนางขั้นสาม นี่มันตำแหน่งสูงกว่าสามีของนางเสียอีก
“ในเมื่อขุนนางผู้นี้สามารถแนะนำได้ แล้วเหตุใดจึงไม่ช่วยญาติของตัวเองล่ะ อย่างเด็กสาวคนนั้นที่เจ้าว่า” หลูซื่อจับประเด็นสำคัญได้
เผยหว่านเย่ว์หน้าซีด “เพื่อนของข้าคนนั้นนางไม่คิดจะไปเรียนที่สำนักศ
