น้าของพวกเขาสองคน
“ใครอยากได้บ้าง” เซี่ยเฉียวถาม
“ข้าอยากได้ เจ้าจะให้พวกเขาทำไม!” เซี่ยผิงกั่งคว้าเอาไว้ทันที
“…” หนังตาของเซี่ยเฉียวกระตุก กลอกตามองเซี่ยผิงกั่ง “พี่ใหญ่ ท่านอยากไปกราบอาจารย์ที่สำนักศึกษาหรือ”
“หมายความว่าอย่างไร” เซี่ยผิงกั่งไม่เข้าใจ
หยกดีๆ แบบนี้หากเอาไปขายคงได้เงินไม่น้อยเลย จะให้พวกเขาสองคนไปทำไมให้เสียของ
“ข้าได้หยกชิ้นนี้เป็นรางวัลจากชั้นเรียนวิชากระบี่ ซึ่งว่ากันว่าหากมีมันอยู่จะสามารถฝากตัวเป็นศิษย์กับอาจารย์คนใดก็ได้ ข้าก็เลยนำกลับมา ให้ผิงไหวและซีเอ๋อร์เลือกเอง หากพวกเขามีอาจารย์ที่ชอบก็จะได้สิ่งที่ต้องการ” เซี่ยเฉียวอธิบาย
เมื่อนางพูดเช่นนั้น ท่าทีของเซี่ยผิงกั่งก็สงบลง
“มีอะไรดีๆ อย่างนี้ด้วยหรือ” เขาหัวเราะ “ได้มาเพราะชนะกระบี่หรือ ง่ายเกินไปแล้ว”
เขาก็จะเล่นด้วย!
“…” เมื่อได้ยินอย่างนั้นเซี่ยเฉียวก็รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง
เล่นกระบี่…
นางไม่ควรพูดเรื่องอารมณ์กับคนหยาบกระด้าง พี่ชายใหญ่ของนางสามารถแสดงเจตนาออกมาได้ก็เก่งแล้ว
เมื่อเซี่ยผิงไหวได้ยินเรื่องกราบอาจารย์ เขาก็ถอนตัวทันที “ไม่เอาๆ อยู่ดีๆ ทำไมข้าถึงต้องหาคนมาวุ่นวายกับข้าด้วย…”
เผียะ เซี่ยผิงไหวโดนตบศีรษะไปหนึ่งที
เป็นฝีมือของเซี่ยผิงกั่ง
เซี่ยผิงไหวจึงหดศีรษะราวกับนกกระทา ไม่กล้ากระดุกกระดิก
“ให้ผิงไหวสิ เลือกอาจารย์ดีๆ หน่อย ให้เขาเรียนหนังสือมากกว่านี้หน่อย หากให้ซีเอ๋อร์กราบอาจารย์ก็คงไม่มีป
