งจะตาย
เหมือนกับว่าเขากำลังว่ายไปมาอยู่ใต้น้ำ สำลักและจมน้ำอยู่ตลอดเวลา มองอย่างไรก็ไม่เห็นฝั่ง
เขารู้สึกหมดแรงอยากยอมแพ้ แต่จู่ๆ ก็เห็นแสงบางอย่างส่องลอดลงมาจาก ‘ผิวน้ำ’ ร่างกายเขาไม่รู้สึกหนักเท่าก่อนหน้าแล้ว เขาดิ้นรนไปหาแสงสว่างนั้น
“ฟื้นแล้ว!” ทุกคนต่างก็ประหลาดใจ
“หัว หัวหน้า…ข้า…” ฉินจื้อเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง
“จะมาข้าอะไรล่ะ! ไอ้เด็กเวร หากคราวหน้าเจ้าทำเรื่องเหลวไหลอีก พวกเราก็คงได้แต่คอยเก็บศพของเจ้าเท่านั้นแล้ว!” โจวเว่ยจงถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เจ้ารอดมาได้ก็ดีแล้ว บำรุงรักษาร่างกายให้ดี ท่านหมอบอกแล้วว่า รักษาตัวสักสิบวันถึงครึ่งเดือนเจ้าก็ลุกจากเตียงได้แล้ว พอหายดีแล้วก็ค่อยไปเฝ้าประตูจวนองค์รัชทายาท!”
“…” ฉินจื้อเหมือนยังตอบสนองไม่ทันเล็กน้อย
ทำไมให้เขาไปเฝ้าประตูล่ะ อีกอย่าง เขาก็ใกล้ตายแล้วไม่ใช่หรือ
คนอื่นๆ อธิบายอย่างเห็นใจ “ฉินจื้อ ครั้งนี้นับว่าเป็นเพราะโชคชะตาของเจ้าจริงๆ โชคดีที่ฝ่าบาทช่วยเจ้าตามหาแม่นางเซี่ยครึ่งเซียน ไม่เช่นนั้นเจ้าก็คงไม่รอดแล้ว!”
“เจ้ารู้ไหมว่าคราวนี้ทำไมเจ้าถึงป่วย สาเหตุทั้งหมดมาจากกระดูกที่เจ้าหยิบขึ้นมาจากแม่น้ำน่ะสิ! ของนั่นไม่สะอาด!”
ตอนที่ 104 ยังยากจน
ฉินจื้ออยากจะพูดว่ากระดูกที่เขาหยิบขึ้นมานั้นทั้งกลมลื่นและสวยงาม และไม่สกปรกเลยสักนิด!
ยิ่งไปกว่านั้นเขาขัดมันอยู่ตั้งนานนะ!
แต่เมื่อเห็นสายตาตำหนิของทุกคน เขาก็ไม่กล้าพูดอะไรแล้ว
เฝ้
