ด
“การประเมินไม่ใช่หน้าที่ของข้า ควรจะลดคะแนนหรือไม่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ข้าที่เป็นลูกศิษย์คนหนึ่งจะชี้แนะได้ ท่านอาจารย์ทั้งหลายพิจารณาด้วยตัวเองก็แล้วกันเจ้าค่ะ” เซี่ยเฉียวเอ่ยเนิบๆ
คิดจะโยนเผือกร้อนมาให้ข้าหรือ
ทำไม่ได้หรอก
หากนางพยักหน้าบอกให้ลดคะแนน ต่อไปเมื่อคนข้างนอกพูดกันถึงเรื่องนี้ ก็จะกลายเป็นว่านางยืมมือผู้มีอำนาจมากลั่นแกล้งรังแกซย่าหย่าอวิ๋น
แต่ถ้าหากนางบอกว่าไม่ นั่นก็เท่ากับนางไม่ไว้หน้ารัชทายาท
นางไม่ได้โง่นะ ไม้นี้นางไม่รับหรอก
เซี่ยเฉียวพูดจบก็ปรับลมหายใจของตัวเอง จากนั้นก็จิบน้ำชาทีละน้อย
ท่าทางราวกับนางกำลังระงับความตกอกตกใจหลังจากที่ถูกทำให้ตกใจเช่นนั้น
“ฝ่าบาททรงคิดว่านางควรได้คะแนนระดับไหนหรือเพคะ“ ท่านอาจารย์จู้ผู้สอนวิชากระบี่ให้เซี่ยเฉียวทูลถาม
“เลือกคะแนนที่ต่ำที่สุดในนั้นมา แล้วลดคะแนนลงไปอีกหนึ่งขั้นก็พอแล้ว” จ้าวเสวียนจิ่งพูดด้วยอารมณ์สงบท่าทางสบายๆ
ท่านอาจารย์จู้นำคะแนนของอาจารย์ทุกท่านมาดูอีกครั้ง
คะแนนที่สูงที่สุดอยู่ที่ระดับบนขั้นกลาง ส่วนที่ต่ำที่สุดคือระดับกลางขั้นกลาง ซึ่งมีความแตกต่างกันมาก
อย่างไรก็ตามท่านอาจารย์ที่ให้คะแนนระดับกลางขั้นกลางก็ขึ้นชื่อว่าค่อนข้างเข้มงวด เขาคงไม่ได้พิจารณาว่าเด็กสาวพวกนี้เพิ่งจะเรียนเพลงกระบี่ชมจันทร์มาได้ไม่นาน จึงให้คะแนนตามระดับความสามารถจริงๆ
หากลดคะแนนลงหนึ่งขั้นก็จะเป็นระดับกลางขั้นต่ำ
คะแนนนี้ยิ่งแย่ลงไปอีกเล
