อแค่มีหยกนี้ก็จะสามารถเลือกใครก็ได้ในสำนักศึกษานี้มาเป็นอาจารย์หรือจะเลือกของสิ่งหนึ่งจากหอหนังสือก็ได้”
เมื่อพูดอย่างนี้เซี่ยเฉียวก็กระจ่างแล้ว
การกราบอาจารย์ที่ท่านอาจารย์หมายถึงก็คือการรับเป็นศิษย์ที่แท้จริง
ในสำนักศึกษาแห่งนี้มีผู้มีอำนาจมากมาย หากสามารถเป็นศิษย์ของหนึ่งในนั้นได้ ก็ไม่ต่างอะไรกับมีบิดาแท้ๆ เพิ่มมาอีกหนึ่งคน
เส้นสายเบื้องหลังและชื่อเสียงความสามารถของอาจารย์ล้วนเป็นประโยชน์ต่อศิษย์
นอกจากนี้ในหอหนังสือยังมีหนังสือหายากและหนังสือต้นฉบับ ซึ่งมีค่าควรเมือง[4] เงินก็หาซื้อไม่ได้
สามารถเอาไปได้…
เซี่ยเฉียวรู้สึกมุ่งมั่นขึ้นมา นางอ่านจบแล้วค่อยนำหนังสือไปขายน่าจะได้เงินมาไม่น้อยทีเดียว
“เอาล่ะ เรามาเริ่มกันเลยดีกว่า ข้าเรียกชื่อใครขึ้นมาก็ให้ก้าวมาข้างหน้า” ท่านอาจารย์เอ่ย
พูดจบอาจารย์ก็เริ่มขานชื่อ
“หวาลี่หรง คนแรก”
“…”
พวกอาจารย์รวมถึงรัชทายาทต่างก็นั่งลงตรงที่ที่จัดเตรียมไว้ ด้านข้างยังมีคนคอยถือร่ม ราวกับกลัวว่าพวกเขาจะโดนแสงแดดแผดเผา ไม่นานจากนั้นก็มีของว่างมาส่งให้ด้วย
เซี่ยเฉียวไม่ได้กินมื้อเที่ยงมากมายอะไร ตอนนี้นางจึงรู้สึกน้ำลายสออยู่บ้าง
อีกอย่าง…
นางก็กำลังยืนอยู่ด้วย
ยืนนานๆ แข้งขาก็อ่อนแรง
ยิ่งคิดนางก็ยิ่งเหนื่อย ใบหน้าเล็กๆ ขาวซีด อันที่จริงสำหรับนางแล้ว ตอนนี้นางนับว่าแข็งแรงมาก นางใช้แรงไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่คนที่มองเห็นเซี่ยเฉียวกลับรู้สึกว่า…
น่
