ากลัวนางจะเป็นลม
ตอนที่ 90 พอพระทัย
ใบหน้าขาวนวลของเซี่ยเฉียวถูกแสงแดดยามบ่ายแผดเผาจนดูอ่อนแรงยิ่งกว่าเดิม
หากนั่งตากแดด ตอนนี้เซี่ยเฉียวคงรู้สึกสบายมากกว่านี้
แสงอาทิตย์ยามบ่ายค่อนข้างแรง
“ให้คนอื่นๆ นั่งลงดูเถอะ” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยปาก ก่อนจะเอ่ยเสริมขึ้นอีกเมื่อเหลือบมองของว่างที่อยู่ข้างหน้าเขา “ของว่างนี่ก็นำไปด้วยเถอะ”
พอรับสั่งออกมาเช่นนั้น พวกอาจารย์ที่อยู่ข้างๆ ต่างก็รู้สึกว่า…ช่างเข้าใจยาก
“วันนี้ทำไมฝ่าบาท…ทรง…” เมตตาอย่างนี้
“เจ้าคิดว่าที่ผ่านมาข้าไม่อ่อนโยนหรือ หรือว่าเมื่อก่อนข้าเคยกดข่มพวกลูกศิษย์?” จ้าวเสวียนจิ่งถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เมื่อได้ยินน้ำเสียงของเขา เซี่ยเฉียวรู้สึกราวกับว่าชายผู้นี้ได้เปลี่ยนบุคลิกนิสัยของเขาไปแล้วอย่างนั้น
ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ใกล้เมืองสือฝั่ง ท่าทีของคนผู้นี้ไม่ได้ดูเย็นชาขนาดนี้ กระทั่งว่ายังดูมีความเป็นมิตรไม่น้อย
“เปล่าพ่ะย่ะค่ะ” อาจารย์ที่อยู่ข้างๆ หนังตากระตุกแล้ว “ฝ่าบาททรงดูแลห่วงใยนักเรียนในสำนักศึกษามาโดยตลอด ทุกคนต่างก็รู้กันดีพ่ะย่ะค่ะ“
เมื่อพูดประโยคนี้จบ พวกอาจารย์ต่างก็พากันส่งเสียง ‘เฮอะ’ ขึ้นมาในใจ
ดูแลห่วงใย?
ใช่ เขาปฏิบัติต่อนักเรียนในสำนักศึกษาไม่เหมือนกับคนอื่นจริงๆ!
พระองค์เป็นองค์ชายรัชทายาท ทรงมีสติปัญญาดีตั้งแต่ยังเยาว์ มีพรสวรรค์และเฉลียวฉลาด จึงเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้อย่างมาก เพียงแต่ว่าชะตาองค์รัชทายาทมักจะโช
