ดก็จะรู้สึกอึดอัด”
“พอข้ารู้สึกอึดอัดก็จะรู้สึกหายใจลำบากอยากจะเป็นลม ร่างกายข้าไม่ดีมาตั้งแต่เล็ก หากข้าเป็นลมล้มไปที่นี่ อย่างน้อยก็ไม่น่าจะดีกับแม่นางซย่า”
ทุกคนที่อยู่ในนั้นตกใจเล็กน้อย
ฝีปากของเซี่ยเฉียวนี่มัน…
ร้ายกาจ ร้ายจนทำให้คนโกรธจนควันออกหูได้!
นางพูดออกมาแค่ไม่กี่คำ และคำที่พูดวกไปวนมาเหล่านั้นใช้ภาษาสละสลวย แต่กลับทำให้คนจุกจนไม่รู้จะตอบกลับอย่างไร!
หากด่านางกลับคงจะแย่ลงไปกว่านี้อีก
ซย่าหย่าอวิ๋นรู้สึกอัดแน่นอยู่ภายในใจ ดวงตาลุกเป็นไฟ นัยน์ตาแดงก่ำราวกับมีไฟร้อนแรงแผดเผา
ส่วนเซี่ยเฉียวที่มีร่างกายผอมบางยืนอยู่ตรงนั้น ให้ความรู้สึกสูงส่ง มีเกียรติจนไม่อาจดูหมิ่นได้แม้แต่น้อย แต่ก็ไม่เหมือนหิมะสีขาวที่เย็นชาและไร้ความปรานีเสียทีเดียว กลับเหมือนพระจันทร์ที่สว่างไสวงดงามอย่างยิ่งมากกว่า
นางสงบนิ่ง เบาสบาย ดุจพระอาทิตย์ที่กำลังขึ้นทางทิศตะวันออก
นางคือแม่นางเซี่ย ครึ่งเซียน
นางรู้ดีว่าครึ่งเซียนต้องปฏิบัติอย่างไร ในเมื่อนางสอนอาจารย์ของนางจนมีภาพลักษณ์ที่ดีขึ้นได้ นางย่อมมั่นใจว่าจะสามารถจัดการภาพลักษณ์ตนเองได้เช่นกัน
อาจารย์อึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะได้สติกลับมาและกระแอมไอ “ในเมื่อ…เจ้าต้องการร่วมด้วยก็ไม่มีปัญหา พอทุกคนเตรียมตัวพร้อมแล้ว ข้าจะแสดงให้เจ้าดูรอบหนึ่ง แค่รอบนี้รอบเดียวเท่านั้น พวกเจ้าต้องเปรียบเทียบข้อบกพร่องของตนเอง ตอนทดสอบข้าจะปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน”
เซี่ยเ
