ห้เขาโมโหมากยิ่งขึ้น
“อยากจะเข้าเรียนที่สำนักศึกษาของราชสำนัก นอกจากสถานะและความมั่งคั่งแล้ว ยังต้องอาศัยความสามารถของพวกเจ้าเองด้วย เอาล่ะ ตอนนี้ให้ทุกคนเริ่มการทดสอบได้” อาจารย์เอ่ยเสียงดังฟังชัด
พูดพลางคนที่มาลงทะเบียนเรียบร้อยแล้วทั้งหมดก็เข้าโรงเรียนไป
ห้องเรียนนี้กว้างขวางมาก มีหน้าต่างบานใหญ่รอบด้าน ซึ่งเปิดกว้างออกหมดทุกบานในเวลานี้ หลังจากเข้าไปแล้ว ข้างในก็เย็นสบาย ไม่เหมือนด้านนอกที่ยังร้อนอบอ้าวอยู่บ้าง
ทุกคนต่างก็หาที่นั่ง
คนที่ลงทะเบียนครั้งนี้มีทั้งหมดแปดคน
เซี่ยเฉียวอายุมากที่สุด ส่วนคนอื่นๆ ยังเป็นแค่เด็กน้อยอายุประมาณสิบขวบเท่านั้น
บ้างขี้ขลาดไม่มั่นใจ บ้างก็สดใสร่าเริงเป็นพิเศษ
ผ่านไปไม่นานก็มีเด็กรับใช้คนหนึ่งส่งกระดาษสองสามแผ่นให้ทุกคน
“ครอบครัวพวกเจ้าทุกคนล้วนมีสถานะไม่ธรรมดา ดังนั้นการเข้าเรียนจึงง่ายดายกว่าคนทั่วไปอยู่มาก แต่ก็ยังจำเป็นต้องมีความรู้พื้นฐาน จากนี้ไปข้าจะให้เวลาหนึ่งชั่วยามในการท่องบทความที่อยู่ตรงหน้า พอครบกำหนดเวลาก็ให้เขียนออกมาจากความทรงจำ” อาจารย์เอ่ยขึ้นอีก
ผู้รับหน้าที่ในการรับนักเรียนเข้าเรียนย่อมไม่ใช่คนธรรมดา นับว่ามีตำแหน่งอยู่บ้าง
แม้ว่าจะเปลี่ยนกฎชั่วคราวก็ไม่มีใครกล้าวิจารณ์
เมื่อเขาพูดขึ้นมาเช่นนี้ เด็กน้อยทั้งหลายก็บ่นกับระงม
ด้านนอกยังมีนักเรียนที่ชอบเรื่องสนุกจำนวนมากแอบมาดูนอกหน้าต่าง
“นี่คือเขาต้องการสร้างความลำบากให้คุณหนู
