รคาจารย์แห่งต้าจิ่ง ทำให้ต้าจิ่งขยายดินแดนได้อย่างรวดเร็ว
นครที่ไม่เคยหลับใหลตกกลางคืน เจียงฉางเชิงนั่งอยู่บนต้นไม้ ทอดสายตามองเมืองหลวงที่สว่างไสวด้วยโคมไฟ ผ่านไปครึ่งปีแล้ว เมืองหลวงรุ่งเรืองถึงขีดสุด โคมไฟจุดสว่างไสวตลอดทั้งคืน ให้ความรู้สึกเหมือนนครที่ไม่เคยหลับใหล เขารู้สึกเหมือนตนเองได้มาเยือนราชวงศ์ถังช่วงรุ่งเรืองในโลกโบราณของชาติภพก่อน
แต่ไม่ว่าจะเป็นกำลังพลของแคว้นหรืออาณาเขตดินแดน ต้าจิ่งล้วนแซงหน้าราชวงศ์ถังยุครุ่งเรืองไปไกลแล้ว เพียงแต่ว่าที่นี่คือโลกแห่งวิถียุทธ์ โลกใบนี้กว้างใหญ่กว่าโลกเดิมมากนัก ความแข็งแกร่งของวิถียุทธ์ยิ่งยากจะคาดคะเน
‘นี่ล้วนเป็นความดีความชอบของข้าสินะ!’ เจียงฉางเชิงถอนหายใจอยู่ในอก ค่อนข้างรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเอง แม้ไม่ได้อยู่ในราชสำนักแต่มีความดีความชอบใหญ่หลวงต่อแผ่นดิน ความรู้สึกเช่นนี้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก ภายในเวลายี่สิบปีต่อจากนี้ ต้าจิ่งคงไม่มีภัยร้ายแรงแล้วกระมัง เจียงฉางเชิงขบคิดอยู่เงียบๆ คงไม่มีอาณาจักรยี่สิบแห่งมารุมโจมตีต้าจิ่งหรอกกระมัง นั่นออกจะน่าเหลือเชื่อเกินไปหน่อย ขอเพียงต้าจิ่งไม่โอหังเหิมเกริม ก็คงเป็นเช่นนี้ต่อไป
เจียงฉางเชิงเฝ้ามองครู่หนึ่งก็พลิกตัวลงจากต้นไม้ แล้วนั่งทำสมาธิฝึกบำเพ็ญใต้ต้นไม้ต่อ
ความเคลื่อนไหวในถ้ำสวรรค์สำแดงเดชซา! ใต้น้ำตกขนาดมหึมาแห่งหนึ่ง ไอหมอกลอยขึ้นมาจากทะเลสาบ ทำให้ที่แห่งนี้ดูคล้ายแดนเซียน เงาร่างหนึ่
