ธิบายจบและเห็นว่าพี่แปดไม่ถามต่อแล้ว จึงชี้ไปยังร้านค้าหลายแห่งเบื้องหน้า กล่าวว่า“ไม่รู้ว่านายท่านสามชอบอาหารแบบไหน วันนี้ข้าจะเลี้ยงอาหารกลางวันท่านเอง”ท าตัวเป็นเจ้าบ้านได้ แต่ต้องเข้าแถวตามล าดับ อย่างไรก็ตามเมื่อพี่แปดได้พูดไว้อย่างชัดเจนแล้ว แม้จักรพรรดิจะมาเยือน โม่จิ่วเยี่ยก็ไม่ยกเว้นกฎนี้ให้เป็นพิเศษ กฎก็คือกฎ ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงได้หนานอวี่แต่เดิมไม่ได้มีความอยากอาหารมากนัก เพราะเขาเติบโตมาจากสภาพแวดล้อมที่ยากล าบากแต่ระหว่างทางมาซีเป่ย เขาก็ได้พบโรงเตี๊ยมที่มีชื่อโรงเตี๊ยมถังจี้อยู่มากมาย ไม่ว่าจะเป็นที่ไหน โรงเตี๊ยมถังจี้ล้วนแสดงให้เห็นถึงลูกค้าที่เนืองแน่น จากสิ่งนี้บ่งบอกถึงระดับความนิยมของกิจการหนานอวี่สงสัยว่าเหตุใดร้านอื่น ๆ จึงไร้ผู้คน แต่ร้านค้าในนามถังจี้กลับคับคั่งไปด้วยลูกค้า
เพื่อตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของตน เขาจึงพาผู้ติดตามไปรับทานอาหารที่โรงเตี๊ยมถังจี้แห่งหนึ่ง จากนั้นจึงได้รู้ว่าอาหารของโรงเตี๊ยมถังจี้พิเศษจริง ๆ แม้แต่อาหารในวังก็ยังสู้ความอร่อยนี้ไม่ได้ไม่แปลกใจเลยที่โรงเตี๊ยมของพวกเขาจะรุ่งเรืองถึงเพียงนี้“ข้าเห็นร้านหม้อไฟถังจี้หลายแห่งตามเส้นทางเต็มไปด้วยผู้คนด้วยไม่อยากเสียเวลาต่อแถว จึงไม่ได้ไปลิ้มลอง ไม่สู้พวกเราลองไปชิมหม้อไฟกันดีกว่า”หม้อไฟ……เป็นสถานที่ที่มีคนเข้าแถวยาวที่สุดในย่านการค้าทั้งหมด เพิ่งถึงเวลาอาหาร หน้าร้านหม้อไฟก็มีแถวยาว
