เมิ่งไห่หนิงรู้ดีว่าพวกพี่เขยให้ความส าคัญกับโม่หานเยี่ยมาก“พี่เขยทุกคนวางใจได้ ข้ารับรองว่าจะดูแลหานเยี่ยเป็นอย่างดี จะไม่ยอมให้นางต้องเสียใจแม้แต่น้อย”พี่น้องชายสกุลโม่ล้อมเมิ่งไห่หนิงพร้อมกับก าชับ ขณะที่บรรดาขุนนางท้องถิ่นที่มาประจบประแจงอ๋องตะวันตกต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงการที่บุรุษสกุลโม่ถูกแต่งตั้งเป็นอ๋องก็นับว่าเป็นเรื่องใหญ่แล้วแต่เมิ่งไห่หนิงนายอ าเภอแห่งเมืองอวิ่นที่ปกติมีต าแหน่งเท่าเทียมกับพวกเขากลับได้รับการเลื่อนยศอย่างรวดเร็วองค์จักรพรรดิมีรับสั่งให้เขาเข้าเมืองหลวงด้วยตัวเอง และยังมอบต าแหน่งมหาอ ามาตย์ให้อีกด้วย…ยามนี้ท่านเจ้าเมืองเริ่มมีเหงื่อผุดบนหน้าผาก ในหัวของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยภาพของเมิ่งไห่หนิง ที่มาขอความช่วยเหลือจากเขาครั้งก่อนคิดในใจว่าคราวนี้แย่แล้ว ตอนนั้นท่าทีของเขาไล่คนอื่นราวกับไล่สุนัขตัวหนึ่งหากรู้แต่แรกว่าเมิ่งไห่หนิงจะประสบความส าเร็จ อย่าว่าแต่มาขอความช่วยเหลือเรื่องเงินไม่กี่พันต าลึงเพื่อซื้อเมล็ดพันธุ์เลย ต่อให้
ต้องสูญเสียทรัพย์สมบัติทั้งหมดเพื่อสนับสนุนเขา ท่านเจ้าเมืองก็ยินดีส่วนเมิ่งไห่หนิงเป็นคนจดจ าความแค้น หลังจากที่เขาพูดคุยกับเหล่าพี่เขยไปแล้ว สายตาของเขาก็ทอดมองร่างของเจ้าเมืองโดยตรงสายตาอันคมกริบนั้นท าให้เจ้าเมืองสั่นสะท้านไปทั้งร่าง จากนั้นก็ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเมิ่งไห่หนิงเสียงดังตุบ“ท่านมหาอ ามาตย์ ครั้งก่อนข้าตา
