หมิงแล้ว นางก็ไม่ได้พูดอย่างละเอียดเหมือนวันนี้ แม้แต่สิ่งที่นางพูดก็ล้วนเป็นข้อดีของหลานเอ๋อร์
เฮ่อซื่อหมิงไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า มารดาจะมีความประทับใจต่อหลานเอ๋อร์ได้มากถึงเพียงนี้
“ท่านแม่ ท่านคิดว่าหลานเอ๋อร์ดีถึงเพียงนั้นจริง ๆ หรือ?”
เฮ่อฮูหยินเพิ่งกล่าวถ้อยคำที่อยู่ในใจออกมาทั้งหมด
“แน่นอน แม่ของเจ้าไม่ใช่คนที่จะยกย่องใครได้ง่าย ๆ นะ”
เฮ่อซื่อหมิงในตอนนี้รู้สึกว่าตนเองมีความสุขเหลือเกิน เดิมทีเขาคิดว่าแม้มารดาจะยอมรับเรื่องของเขากับหลานเอ๋อร์ ก็เพียงเพราะไม่อาจขัดใจเขาได้เท่านั้น
ยามนี้เขาคิดแค่ต้องการจะบอกข่าวดีกับหลานเอ๋อร์เท่านั้น ไม่ได้สนใจจะถามเรื่องราวของน้องสาวและน้องเขยที่เมืองหลวงเลย
เฮ่อฮูหยินเองก็มีไหวพริบ บุตรสาวและลูกเขยออกไปนานขนาดนี้ ในที่สุดก็ได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับหลานตัวน้อยทั้งสองคน นางจึงออกไปพร้อมกับเฮ่อซื่อหมิง
แม้ว่านางจะเป็นห่วงสถานการณ์ที่เมืองหลวง แต่ไถ่ถามช้าไปสักหน่อยคงไม่เป็นไร
ในวันที่สามหลังจากโม่จิ่วเยี่ยและเฮ่อจือหร่านกลับมาถึงบ้าน ราชโองการก็มาถึง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเนื้อหาในนั้นเป็นไปตามที่โม่จิ่วเยี่ยร้องขอทั้งหมด
แม้โม่จิ่วเยี่ยจะตกลงกับหนานอวี่ให้สกุลโม่กลับคืนสู่ราชสำนัก แต่เขาหวังว่าตำแหน่งอ๋องผู้ปกครองแดนตะ
