ับอะไรกับคนแปลกหน้าได้“ท่านนักพรตคงเข้าใจผิดแล้ว ข้าเป็นเพียงสตรีสามัญคนหนึ่งเท่านั้น จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมอะไรได้ดังที่ท่านกล่าว”นักพรตหยวนชิงเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยขึ้นมาเองว่า “ไม่ว่าเจ้าจะคิดอย่างไร ข้าอยากจะขอบคุณเจ้าแทนประชาชนของต้าซุ่นด้วย”โม่จิ่วเยี่ยจูงมือเฮ่อจือหร่าน หมุนตัวเดินจากไปทันที่ “เกรงว่าท่านนักพรตจะเข้าใจผิดแล้ว พวกข้าเป็นเพียงคนธรรมดา ไม่ใช่ผู้ที่จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของต้าซุ่นอย่างที่ท่านนักพรตกล่าวแต่อย่างใด”
นักพรตหยวนชิงเห็นพวกเขาจะจากไป ก็ไม่ได้เข้าไปขัดขวางแต่กลับหัวเราะดัง ๆ สองสามครั้งก่อนจะเอ่ยประโยคหนึ่ง“วิญญาณพันปี สมบัติพันปี ปรากฏขึ้นในต้าซุ่นของพวกเราแท้จริงแล้วเป็นโชคลาภของต้าซุ่น เป็นโชคลาภของประชาชน…ฮ่าๆๆๆ…”เมื่อกล่าวจบ นักพรตหยวนชิงก็จากไปอย่างสง่างาม กลับเป็นเฮ่อจือหร่านที่หยุดฝีเท้าลงบางทีโม่จิ่วเยี่ยอาจไม่เข้าใจค าพูดของนักพรตหยวนชิงทั้งหมดแต่เฮ่อจือหร่านรู้ว่าเขาหมายถึงอะไรวิญญาณพันปี นางไม่ใช่หรือที่เป็นดวงวิญญาณที่มาจากอีกพันปีข้างหน้า?สมบัติพันปี สิ่งที่พูดถึงจะต้องเป็นพื้นที่มิติอันทรงพลังของนางอย่างแน่นอน“ท่านนักพรตโปรดรอก่อน”เฮ่อจือหรานเรียกนักพรตหยวนชิงเอาไว้นักพรตหยวนชิงหันกลับมาพร้อมรอยยิ้ม“เจ้าประสงค์จะสนทนากับข้าหรือไม่?”
“ข้ามีหลายเรื่องที่อยากขอค าแนะน าจากท่านนักพรต” เฮ่อจือหร่านชี้ไปยังศาลาพักร้อนที่
