ทั้งสองคนเพิ่งกลับมาถึงที่พักของตน โม่จิ่วเยี่ยก็ถามอย่างใจร้อน “หร่านหร่าน เหตุใดเจ้าถึงให้ความหวังหนานอวี่อย่างนั้น”เฮ่อจือหร่านคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทันทีตอนที่หนานอวี่เอ่ยปาก จึงไม่แปลกที่สามีนางจะไม่เข้าใจความตั้งใจของนางเลย“ท่านพี่ ท่านเคยคิดบ้างหรือไม่ว่าจะให้ซีเป่ยมาเป็นดินแดนของตัวเอง”“เจ้าหมายถึงเขตปกครองของท่านอ๋องหรือ” โม่จิ่วเยี่ยรู้สึกว่าเรื่องนี้น่าเหลือเชื่อ ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน แค่พูดถึงราชวงศ์ต้าซุ่น อย่าว่าแต่อ๋องต่างสกุลเลย แม้แต่เชื้อพระวงศ์ก็ไม่เคยได้รับเขตปกครองมาก่อนถึงแม้เฮ่อจือหร่านจะไม่ใช่คนที่เกิดและเติบโตที่นี่ แต่จากประวัติศาสตร์ที่นางเรียนรู้มา ก็รู้ว่าราชวงศ์ต้าซุ่นนับตั้งแต่สถาปนาราชวงศ์ ไม่เคยมีอ๋องคนไหนได้รับเขตปกครองเลยกระทั่งอ๋องหย่งอันผู้เคยมีชื่อเสียงโด่งดังก็ยังไม่เคยได้รับเกียรติเช่นนี้มาก่อน“ท่านพี่ลองคิดดูสิ พวกเราสกุลโม่ตอนนี้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขที่ซีเป่ย ไม่ขาดแคลนเงินทองและวิธีหาเงิน สิ่งเดียวที่ขาดคืออะไรเล่า?”ประเด็นนี้ไม่มีข้อโต้แย้ง โม่จิ่วเยี่ยก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงค าตอบนี้ได้
ขณะเดียวกันเขาก็นึกถึงปัญหาหลายอย่าง เช่นเดียวกับที่เฮ่อจือหร่านคิดเมื่อครู่นี้“หร่านหร่าน เจ้าหมายความว่าหากสกุลโม่ของข้าจะกลับคืนสู่ราชส านักอีกครั้ง เงื่อนไขก็คือต้องการดินแดนที่เป็นของตัวเองใช่หรือไม่?”เฮ่อจือหร่านแต่งงานกับโม่จิ่วเยี่ย
